Γεννήθηκε στη Σαλαμίνα στις 10 Σεπτεμβρίου 1909. Εισήλθε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων στις 9 Οκτωβρίου 1925 και αποφοίτησε στις 10 Οκτωβρίου 1929 ως μάχιμος Σημαιοφόρος. Προήχθη σε Ανθυποπλοίαρχο στις 13 Οκτωβρίου 1933, σε Υποπλοίαρχο στις 27 Οκτωβρίου 1937, σε Πλωτάρχη την 1η Ιανουαρίου 1943, σε Αντιπλοίαρχο στις 31 Δεκεμβρίου 1945, σε Πλοίαρχο στις 5 Δεκεμβρίου 1951, σε Υποναύαρχο στις 13 Δεκεμβρίου 1960 και σε Αντιναύαρχο στις 9 Δεκεμβρίου 1963. Στις 14 Δεκεμβρίου 1967, ύστερα από το Κίνημα του Βασιλιά Κωνσταντίνου Β΄ της 13ης Δεκεμβρίου 1967, αποστρατεύθηκε ως Αντιναύαρχος ε.α. Στις 15 Απριλίου 1968 του απονεμήθηκαν οι τίτλοι του Επίτιμου Αρχηγού του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού και του Επίτιμου Αρχηγού του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας.

Φοίτησε στη Σχολή Πυροβολικού το 1937, στη Ναυτική Σχολή Πολέμου το 1950, στη Σχολή ΑΒΧ Πολέμου (Ατομικού Βιοχημικού Πολέμου) το 1955 και στη Σχολή Ναρκοπολέμου των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής το 1959.  Υπηρέτησε σε πλοία επιφανείας, καθώς και σε επιτελικές και διοικητικές θέσεις. Χρημάτισε επίσης καθηγητής στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων.

Κατά τη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού και του Ελληνογερμανικού Πολέμου υπηρέτησε στην Αντιαεροπορική Άμυνα ως Διοικητής της πυροβολαρχίας Αιγάλεω, με τον βαθμό του Υποπλοιάρχου. Κατά τα έτη 1941–1942, στη διάρκεια της Κατοχής, υπηρέτησε στη Γενική Διεύθυνση Ναυτικού. Διέφυγε από την κατεχόμενη Ελλάδα και στις 15 Μαΐου 1942 παρουσιάστηκε στη Μέση Ανατολή. Εκεί υπηρέτησε στο Επιτελείο του Αρχηγού Στόλου και στα αντιτορπιλικά ΠΑΝΘΗΡ και ΚΑΝΑΡΗΣ. Το 1943, με τον βαθμό του Πλωτάρχη, διατέλεσε Κυβερνήτης του ναρκαλιευτικού ΠΑΡΑΛΟΣ και, παράλληλα, Διοικητής της Ομάδας Ναρκαλιευτικών. Το ίδιο έτος διατέλεσε Κυβερνήτης της κορβέτας ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ, με τον αυτό βαθμό. Έλαβε μέρος στις συμμαχικές επιχειρήσεις στη Μεσόγειο, περιλαμβανομένης της απόβασης στη Σικελία τον Ιούλιο του 1943, με το αντιτορπιλικό ΚΑΝΑΡΗΣ.

Κατά τα έτη 1944–1945 υπηρέτησε ως Υπασπιστής των Υπουργών των Ναυτικών Π. Κανελλόπουλου και Ν. Πλαστήρα, με τον βαθμό του Πλωτάρχη. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο διατέλεσε, με τον αυτό βαθμό, Κυβερνήτης της κορβέτας ΤΟΜΠΑΖΗΣ και του αντιτορπιλικού ΜΙΑΟΥΛΗΣ το 1945.  Με τον βαθμό του Αντιπλοιάρχου διατέλεσε Υποδιοικητής της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων κατά τα έτη 1948–1950, Κυβερνήτης του αντιτορπιλικού ΠΙΝΔΟΣ το 1949, με το οποίο έλαβε ενεργό μέρος στις επιχειρήσεις του Εμφυλίου αποκρούοντας την προσβολή του Λεωνιδίου τον Ιανουάριο του 1949, του ναρκαλιευτικού ανοικτής θαλάσσης ΑΡΜΑΤΟΛΟΣ το ίδιο έτος και του θωρακισμένου καταδρομικού ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΒΕΡΩΦ το 1950. Κατά τα έτη 1950–1952 υπηρέτησε ως Αρχιεπιστολέας του Αρχηγού Στόλου.

Μετά την προαγωγή του σε Πλοίαρχο ανέλαβε καθήκοντα Κυβερνήτη του καταδρομικού ΕΛΛΗ ΙΙ (πρώην EUGENIO DI SAVOIA) το 1952. Με το πλοίο αυτό πραγματοποιήθηκε η επίσημη επίσκεψη των Βασιλέων στην Κωνσταντινούπολη τον Ιούνιο του 1952. Κατά τα έτη 1953–1955 διατέλεσε Ναυτικός Ακόλουθος στη Ρώμη. Στη συνέχεια, υπηρέτησε ως Διοικητής του Κέντρου Εκπαίδευσης ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ κατά τα έτη 1955–1956 και του Κέντρου Εκπαίδευσης ΠΑΛΑΣΚΑΣ το 1956. Διατέλεσε Διοικητής Ναρκαλιευτικών κατά τα έτη 1956–1957 και Ναυτικός Διοικητής Δυτικής Ελλάδας το 1957. Το 1958 ανέλαβε εκ νέου καθήκοντα Διοικητή Ναρκαλιευτικών και, παράλληλα, Διοικητή του Στολίσκου της κατά Θάλασσαν Οικονομικής Αστυνομίας. Το 1959 διατέλεσε Ανώτερος Διοικητής Ναυστάθμου Κρήτης. Κατά τα έτη 1959–1960 υπηρέτησε ως Αρχηγός του Α΄ Κλάδου του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού και ως Επιτελάρχης COMEDEAST.

Ακολούθως, διατέλεσε Αρχηγός Κρητικού και Ιονίου Πελάγους κατά τα έτη 1960–1961, με τον βαθμό του Υποναυάρχου. Κατά τα έτη 1961–1963 υπηρέτησε ως Υπαρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού και Πρόεδρος της Υπηρεσίας Υποδοχής Πλοίων και Πολεμικής Χρησιμοποίησης Λιμένων, επίσης με τον βαθμό του Υποναυάρχου. Κατά τα έτη 1963–1967 διατέλεσε Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού και COMEDEAST, με τον βαθμό του Αντιναυάρχου. Το 1967 ανέλαβε καθήκοντα Αρχηγού του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας, θέση την οποία κατείχε κατά το Κίνημα του Βασιλιά Κωνσταντίνου Β΄ στις 13 Δεκεμβρίου 1967.

Τιμήθηκε ως ακολούθως:

Στις 11 Σεπτεμβρίου 1943 με τον Πολεμικό Σταυρό Γ΄ Τάξεως, επειδή: «ἐξετέλεσεν διαταχθεῖσαν [ἐπιχείρησιν] μετὰ θάρρους, ψυχραιμίας καὶ ἱκανότητος», για την είσοδο στο λιμάνι της Αυγούστας στις 12 Ιουλίου 1943 και την αποβίβαση μικρού αποβατικού αγήματος, υπό την ιδιότητα του Υπάρχου του αντιτορπιλικού ΚΑΝΑΡΗΣ.

Στις 11 Ιουνίου 1951 με το Μετάλλιο Εξαίρετων Πράξεων, επειδή: «ἐπέδειξεν ἐξαίρετον διαγωγὴν καὶ ζῆλον κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ πολέμου ἐν Ἑλλάδι, ἐν δὲ τῇ προσπαθείᾳ του διαφυγῆς εἰς Μέσην Ἀνατολὴν πρὸς συνέχισιν τοῦ Ἀγῶνος, ὑπέστη, ἐπὶ τρίμηνον, συνεπείᾳ ναυαγίου κατὰ τὴν νύκτα τῆς 18.02.1942, σοβαρὰς δοκιμασίας, κατορθώσας, ἐν τέλει, νὰ διαφύγῃ εἰς Μέσην Ἀνατολήν».

Στις 16 Ιανουαρίου 1952 με τον Πολεμικό Σταυρό Γ΄Τάξεως για την «ἐξαίρετον δράσιν κατὰ τὰς […] ἐπιχειρήσεις τῆς περιόδου 1947–1950».

Συνέγραψε το Πυρομαχικά – Πολεμικά Όπλα.

Απεβίωσε στην Αθήνα στις 3 Ιανουαρίου 1972.