Γεννήθηκε στην Κύμη Ευβοίας στις 21 Αυγούστου 1930. Εισήλθε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων το 1948 και αποφοίτησε το 1952 ως μάχιμος Σημαιοφόρος. Κατά την περίοδο 1958–1959 μετεκπαιδεύθηκε στη βρετανική Σχολή Ναυτιλίας και έλαβε Πτυχίο Εξειδίκευσης Ναυτιλίας/Κατεύθυνσης. Φοίτησε επίσης στη Ναυτική Σχολή Πολέμου το 1968 και στη Σχολή Άμυνας του ΝΑΤΟ το 1971. Διετέλεσε Κυβερνήτης των ναρκαλιευτικών ΣΑΛΑΜΙΝΙΑ και ΚΑΛΥΜΝΟΣ το 1954, του Υ/Γ ΒΕΓΑΣ το 1956 και των κανονιοφόρων ΑΡΣΛΑΝΟΓΛΟΥ το 1960 και ΠΕΖΟΠΟΥΛΟΣ το 1962.

Κατά την περίοδο 1964–1965 υπηρέτησε ως Υπασπιστής του Υπουργού Εθνικής Άμυνας. Ακολούθως, ανέλαβε καθήκοντα Κυβερνήτη του αρματαγωγού ΛΕΣΒΟΣ κατά την περίοδο 1965–1967. Στις 9 Σεπτεμβρίου 1967 του εκφράστηκε η άκρα ευαρέσκεια του Αρχηγού του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού για την επιτυχή έρευνα και διάσωση από βέβαιο πνιγμό οκτώ μελών του πληρώματος του πετρελαιοκίνητου ΣΤΡΑΤΩΝΙΚΗ, το οποίο είχε βυθιστεί στις 7 Σεπτεμβρίου. Κατά την περίοδο 1967–1968 διετέλεσε Κυβερνήτης του αντιτορπιλικού ΛΕΩΝ. Στη συνέχεια, υπηρέτησε ως Διευθυντής ΓΕΝ/Β1 κατά την περίοδο 1968–1969 και ως Διευθυντής του 3ου και του 5ου Επιτελικού Γραφείου του Αρχηγείου Ναυτικού κατά την περίοδο 1969–1971. Από το 1971 έως το 1972 διετέλεσε Διοικητής του Κέντρου Εκπαίδευσης ΠΟΡΟΣ και κατά την περίοδο 1972–1973 Κυβερνήτης του αντιτορπιλικού ΒΕΛΟΣ.

Στις 26 Μαΐου 1973, ως Κυβερνήτης του αντιτορπιλικού ΒΕΛΟΣ, οδήγησε το πλοίο στο Φιουμιτσίνο της Ιταλίας. Εκεί αποβιβάστηκε μαζί με τριάντα αξιωματικούς και υπαξιωματικούς, οι οποίοι ζήτησαν πολιτικό άσυλο στο πλαίσιο του αντιδικτατορικού Κινήματος του Ναυτικού. Στις 25 Οκτωβρίου 1973 αποτάχθηκε για τη συμμετοχή του στην ανταρσία του αντιτορπιλικού ΒΕΛΟΣ. Παράλληλα, κηρύχθηκε έκπτωτος της ελληνικής ιθαγένειας και, για τον λόγο αυτό, παραπέμφθηκε στο Ναυτοδικείο.

Στις 13 Αυγούστου 1974, μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, επαναφέρθηκε στη μόνιμη υπηρεσία ως μηδέποτε απομακρυνθείς. Μετά την επάνοδό του στο Ναυτικό ανέλαβε καθήκοντα Διευθυντή Διοίκησης Ναυστάθμου Σαλαμίνας κατά την περίοδο 1974–1976. Ακολούθως, διετέλεσε Ακόλουθος Ενόπλων Δυνάμεων στο Λονδίνο κατά την περίοδο 1976–1979, Διοικητής Στολίσκου Ταχέων Σκαφών κατά την περίοδο 1979–1980 και Διοικητής Αντιτορπιλικών κατά την περίοδο 1980–1982. Το 1982 διετέλεσε Υπαρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού, Διοικητής Δ.Ν.Ε. και Διοικητής της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων.

Διετέλεσε Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού από τις 23 Μαρτίου 1982 έως τις 22 Δεκεμβρίου 1986. Στις 22 Δεκεμβρίου 1986 αποστρατεύθηκε ως Ναύαρχος εν αποστρατεία. Παράλληλα, του απονεμήθηκε ο τίτλος του Επίτιμου Αρχηγού του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού. Τιμήθηκε με όλα τα παράσημα, τα μετάλλια και τις διαμνημονεύσεις που προβλέπονταν για αξιωματικό του βαθμού και της θέσης του. Κατά την περίοδο 1989–1990 χρημάτισε δύο φορές Υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας, στις κυβερνήσεις του Ιωάννη Γρίβα και του Ξενοφώντα Ζολώτα.

Απεβίωσε στην Αθήνα στις 5 Απριλίου 2013.