Ο Κωνσταντίνος Τυπάλδος-Αλφονσάτος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1873.  Εισήλθε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων στις 2 Σεπτεμβρίου 1887 και αποφοίτησε στις 31 Αυγούστου 1891 ως μάχιμος Σημαιοφόρος. Προήχθη σε Ανθυποπλοίαρχο στις 9 Ιανουαρίου 1899, σε Υποπλοίαρχο στις 15 Νοεμβρίου 1902, σε Υποπλοίαρχο Α΄ Τάξεως στις 26 Μαρτίου 1910, σε Πλωτάρχη στις 14 Ιουλίου 1910, σε Αντιπλοίαρχο την 1η Ιουλίου 1913 και σε Πλοίαρχο στις 13 Απριλίου 1915.

Στις 20 Ιουνίου 1917, μετά την επικράτηση του Ελευθερίου Βενιζέλου τον Ιούνιο του 1917, τέθηκε σε διαθεσιμότητα και στις 20 Δεκεμβρίου 1917 σε αυτεπάγγελτη αποστρατεία. Ύστερα από τη Μεταπολίτευση του Νοεμβρίου του 1920, επανήλθε στη μόνιμη υπηρεσία στις 10 Νοεμβρίου 1920 ως μηδέποτε αποστρατευθείς και προήχθη σε Υποναύαρχο στις 2 Δεκεμβρίου 1920. Μετά την Επανάσταση του Σεπτεμβρίου του 1922, αποστρατεύθηκε, κατόπιν αιτήσεώς του, στις 30 Σεπτεμβρίου 1922. Ύστερα από το Κίνημα Κονδύλη τον Αύγουστο του 1926, ανακλήθηκε και επανήλθε εκ νέου στη μόνιμη υπηρεσία ως μηδέποτε αποστρατευθείς. Αποστρατεύθηκε στις 19 Ιανουαρίου 1931 ως Αντιναύαρχος ε.α.

Υπηρέτησε σε πλοία επιφανείας, καθώς και σε επιτελικές και διοικητικές θέσεις. Έλαβε μέρος στις επιχειρήσεις της Κρήτης στις αρχές του 1897, υπηρετώντας επί του τορπιλοβόλου 16, και στον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897, επίσης επί του τορπιλοβόλου 16, το οποίο ανήκε στην Ανατολική Μοίρα. Ακολούθως, διατέλεσε Κυβερνήτης της κανονιοφόρου Α το 1900, με τον βαθμό του Ανθυποπλοιάρχου, και συμμετείχε στον Μακεδονικό Αγώνα του 1903–1908, με τον βαθμό του Υποπλοιάρχου. Το 1909 διατέλεσε Αρχηγός της Υποβρύχιας Άμυνας, με τον βαθμό του Υποπλοιάρχου Α΄ Τάξεως.

Συμμετείχε στο Κίνημα του Στρατιωτικού Συνδέσμου τον Αύγουστο του 1909, με τον βαθμό του Υποπλοιάρχου, και ηγήθηκε του Κινήματος που φέρει το όνομά του τον Οκτώβριο του 1909, με τον βαθμό του Υποπλοιάρχου Α΄ Τάξεως και υπό την ιδιότητα του Αρχηγού της Υποβρύχιας Άμυνας. Κατά τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο υπηρέτησε ως Κυβερνήτης του αντιτορπιλικού ΝΙΚΗ κατά τα έτη 1912–1913, με τον βαθμό του Πλωτάρχη. Μεταξύ άλλων, έλαβε μέρος στη Ναυμαχία της Λήμνου στις 5 Ιανουαρίου 1913, καθώς και στις επιχειρήσεις για την απελευθέρωση της Λέσβου και της Σάμου. Στις αρχές Ιουνίου του 1913 τοποθετήθηκε Διοικητής του 29ου Ναυτικού Συντάγματος, με τους βαθμούς του Πλωτάρχη και του Αντιπλοιάρχου, και συμμετείχε στις χερσαίες επιχειρήσεις του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους διατέλεσε, με τον βαθμό του Αντιπλοιάρχου, Κυβερνήτης του αντιτορπιλικού ΛΕΩΝ το 1913 και το 1915. Με τον βαθμό του Πλοιάρχου υπηρέτησε ως Επιθεωρητής Λιμενικών Αρχών το 1915. Ως Υποναύαρχος χρημάτισε Υπουργός των Ναυτικών το 1922, στην κυβέρνηση του Ν. Στράτου, και Γενικός Διευθυντής του Ναυστάθμου Σαλαμίνας το ίδιο έτος. Ακολούθως, διατέλεσε Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού το 1927 και Γενικός Επιθεωρητής του Ναυτικού κατά τα έτη 1929–1931.

Το 1927, στο πλαίσιο της αποσυμφόρησης της επετηρίδας, η οποία είχε διογκωθεί υπέρμετρα λόγω των επανειλημμένων αποκαταστάσεων, υπήρξε, με τον βαθμό του Υποναυάρχου, μέλος του αρμόδιου Ναυτικού Συμβουλίου. Εκλέχθηκε Πληρεξούσιος Κεφαλληνίας στην Π΄ Εθνοσυνέλευση κατά τα έτη 1920–1922 και χρημάτισε Υπουργός των Ναυτικών το 1922, στην κυβέρνηση του Ν. Στράτου.

Απεβίωσε στις 28 Φεβρουαρίου 1945.