Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 2 Σεπτεμβρίου 1880. Εισήλθε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων την 1η Οκτωβρίου 1896 και αποφοίτησε στις 29 Ιουλίου 1900 ως μάχιμος Σημαιοφόρος. Προήχθη σε Ανθυποπλοίαρχο στις 6 Μαΐου 1905, σε Υποπλοίαρχο στις 23 Μαΐου 1913, σε Υποπλοίαρχο Α΄ Τάξεως στις 13 Ιουνίου 1913 και σε Πλωτάρχη στις 20 Οκτωβρίου 1914.

Στις 24 Ιουλίου 1917, μετά την επικράτηση του Ελευθερίου Βενιζέλου, τέθηκε σε μηνιαία διαθεσιμότητα. Στις 9 Ιανουαρίου 1918 προήχθη σε Αντιπλοίαρχο, αναδρομικά από τις 11 Μαΐου 1917. Στις 10 Νοεμβρίου 1920, ύστερα από τη Μεταπολίτευση του Νοεμβρίου του 1922, ανακλήθηκε η διαθεσιμότητά του και στις 19 Δεκεμβρίου 1920 προήχθη σε Πλοίαρχο, αναδρομικά από τις 25 Ιουνίου 1920. Στις 30 Ιουνίου 1924, κατά τη διάρκεια της «Απεργίας του Ναυτικού» τον Ιούνιο του 1924, αποστρατεύθηκε, κατόπιν αιτήσεώς του, ως Υποναύαρχος ε.α. Στις 21 Αυγούστου 1924 ανακλήθηκε στη μόνιμη υπηρεσία ως μηδέποτε αποστρατευθείς και στις 22 Ιανουαρίου 1932 προήχθη σε Υποναύαρχο.

Στις 25 Αυγούστου 1933 τέθηκε εκ νέου σε τετράμηνη διαθεσιμότητα για την εμπλοκή του στο Κίνημα Πλαστήρα τον Μάρτιο του 1933. Στις 21 Μαρτίου 1935 τέθηκε σε νέα διαθεσιμότητα, λόγω της εμπλοκής του στο Κίνημα του Μαρτίου του 1935 και στις 30 Ιουλίου 1935 αποτάχθηκε για τον ίδιο λόγο. Στις 10 Ιανουαρίου 1935 ανέκτησε τον βαθμό του και θεωρήθηκε ότι τελούσε σε αποστρατεία με τον βαθμό του Αντιναυάρχου ε.α.

Μετεκπαιδεύθηκε στο εξωτερικό κατά τα έτη 1910–1912. Υπηρέτησε σε πλοία επιφανείας, καθώς και σε επιτελικές και διοικητικές θέσεις. Χρημάτισε καθηγητής ανωτέρων μαθηματικών στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων το 1913 και καθηγητής ηλεκτρισμού κατά τα έτη 1920–1922.

Έλαβε μέρος στις επιχειρήσεις των Βαλκανικών Πολέμων ως Ύπαρχος του αντιτορπιλικού ΚΕΡΑΥΝΟΣ. Συμμετείχε, μεταξύ άλλων, στις επιχειρήσεις για την απελευθέρωση της Λέσβου και της Χίου τον Νοέμβριο του 1912, καθώς και στον αποκλεισμό του τουρκικού καταδρομικού ΧΑΜΙΔΙΕ στην Ερυθρά Θάλασσα κατά το διάστημα Απριλίου–Μαΐου 1913.

Έλαβε, επίσης, μέρος στις ναυτικές επιχειρήσεις στη Μεσημβρινή Ρωσία και στις επιχειρήσεις της Μικρασιατικής Εκστρατείας ως Κυβερνήτης του αντιτορπιλικού ΙΕΡΑΞ κατά τα έτη 1919–1920, με τον βαθμό του Αντιπλοιάρχου, και του θωρηκτού ΛΗΜΝΟΣ το 1922, με τους βαθμούς του Αντιπλοιάρχου και του Πλοιάρχου. Με το θωρηκτό ΛΗΜΝΟΣ έλαβε μέρος στις ναυτικές επιχειρήσεις της Μικρασιατικής Εκστρατείας.

Κατά τον Μεσοπόλεμο διατέλεσε, με τον βαθμό του Πλοιάρχου, Αρχηγός Στόλου το 1923, Κυβερνήτης του πλωτού νοσοκομείου ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΙΣ το 1924, Επόπτης Ναυτικής Εκπαίδευσης το 1925, Αρχηγός της Υπηρεσίας Υποβρυχίων το 1926, Γενικός Διευθυντής του Ναυστάθμου Σαλαμίνας κατά τα έτη 1929–1930 και Ανώτερος Διοικητής Υποβρυχίων κατά τα έτη 1930–1931.

Ακολούθως, ανέλαβε καθήκοντα Αρχηγού του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού κατά τα έτη 1931–1932, με τους βαθμούς του Πλοιάρχου και του Υποναυάρχου, και Γενικού Επιθεωρητή Ναυτικού κατά τα έτη 1932–1933, με τον βαθμό του Υποναυάρχου. Στην τελευταία αυτή θέση υπηρετούσε κατά το Κίνημα Πλαστήρα. Κατά τα έτη 1934–1935 διατέλεσε εκ νέου Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού, με τον βαθμό του Υποναυάρχου, και κατείχε τη θέση αυτή κατά το Κίνημα του Μαρτίου του 1935.

Εκτός από την «Απεργία του Ναυτικού» τον Ιούνιο του 1924, με τον βαθμό του Πλοιάρχου, και την εμπλοκή του στο Κίνημα Πλαστήρα τον Μάρτιο του 1933, με τον βαθμό του Υποναυάρχου, συμμετείχε στο Κίνημα του Στρατιωτικού Συνδέσμου τον Αύγουστο του 1909, με τον βαθμό του Ανθυποπλοιάρχου και στο Κίνημα του Υποπλοιάρχου Κωνσταντίνου Τυπάλδου τον Οκτώβριο του 1909, επίσης με τον βαθμό του Ανθυποπλοιάρχου. Το 1933 χρημάτισε για μία ημέρα Υπουργός Κρατικής Υγιεινής και Αντίληψης στην κυβέρνηση του Α. Οθωναίου.

Απεβίωσε στις 30 Οκτωβρίου 1945.