Γεννήθηκε στην Κέρκυρα στις 25 Δεκεμβρίου 1868. Εισήλθε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων στις 20 Μαΐου 1884 και αποφοίτησε στις 18 Ιουνίου 1888 ως μάχιμος Σημαιοφόρος. Προήχθη σε Ανθυποπλοίαρχο στις 8 Ιανουαρίου 1890, σε Υποπλοίαρχο στις 24 Νοεμβρίου 1896, σε Πλωτάρχη στις 6 Μαΐου 1905, σε Αντιπλοίαρχο στις 29 Μαρτίου 1910, σε Πλοίαρχο στις 2 Ιουνίου 1913 και σε Υποναύαρχο στις 15 Απριλίου 1914.

Μετεκπαιδεύθηκε στο εξωτερικό το 1902. Υπηρέτησε σε πλοία επιφανείας, καθώς και σε επιτελικές και διοικητικές θέσεις, ενώ κατά την περίοδο 1908–1909 χρημάτισε καθηγητής στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων. Διετέλεσε Κυβερνήτης του αντιτορπιλικού ΝΑΥΚΡΑΤΟΥΣΑ το 1906, με τον βαθμό του Πλωτάρχη, του θωρηκτού ΨΑΡΑ κατά την περίοδο 1910–1911, με τον βαθμό του Αντιπλοιάρχου, του οπλιταγωγού ΣΦΑΚΤΗΡΙΑ το 1911 και το 1912, επίσης με τον βαθμό του Αντιπλοιάρχου, και του θωρακισμένου καταδρομικού ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΒΕΡΩΦ το 1911, με τον ίδιο βαθμό.

Κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων διετέλεσε εκ νέου Κυβερνήτης του ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΒΕΡΩΦ κατά την περίοδο 1912–1913 και, παράλληλα, Αρχιεπιστολέας του Αρχηγού του Στόλου του Αιγαίου, Υποναυάρχου Παύλου Κουντουριώτη. Έλαβε μέρος στις ναυμαχίες της Έλλης, στις 3 Δεκεμβρίου 1912, και της Λήμνου, στις 5 Ιανουαρίου 1913, καθώς και στις λοιπές πολεμικές επιχειρήσεις.

Στις επιχειρήσεις αυτές περιλαμβάνονταν η απελευθέρωση της Λήμνου στις 8 Οκτωβρίου 1912, της Ίμβρου στις 18 Οκτωβρίου 1912, της Σαμοθράκης στις 19 Οκτωβρίου 1912, της Τενέδου στις 24 Οκτωβρίου 1912, της Χερσονήσου του Άθω στις 2 Νοεμβρίου 1912, της Λέσβου τον Νοέμβριο του 1912, της Καβάλας στις 26 Ιουνίου 1913 και του Δεδεαγάτς, της σημερινής Αλεξανδρούπολης, στις 11 Ιουλίου 1913.

Το 1914, ως Υποναύαρχος, ανέλαβε την αρχηγία της Θωρηκτής Μοίρας. Μετά την επικράτηση του Ελευθερίου Βενιζέλου τον Ιούνιο του 1917, τέθηκε σε διαθεσιμότητα στις 10 Ιουνίου 1917 και αποστρατεύθηκε στις 20 Οκτωβρίου 1917 ως Υποναύαρχος εν αποστρατεία. Κατά την περίοδο 1918–1920 εκτοπίστηκε.

Στις 6 Νοεμβρίου 1920, μετά τη Μεταπολίτευση του Νοεμβρίου του 1920, η αποστρατεία του ανακλήθηκε. Το 1921 ανέλαβε την αρχηγία του Στόλου του Αιγαίου, επί του ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΒΕΡΩΦ, με κύριο έργο την παρεμπόδιση της ενίσχυσης των δυνάμεων του Κεμάλ κατά τη Μικρασιατική Εκστρατεία.

Μετά την Επανάσταση του Σεπτεμβρίου του 1922, τέθηκε σε διαθεσιμότητα με αίτησή του και στις 19 Ιανουαρίου 1923 αποστρατεύθηκε ως Αντιναύαρχος. Στις 25 Μαρτίου 1935 του απονεμήθηκε ο βαθμός του Ναυάρχου εν ενεργεία, για τις εξαιρετικές υπηρεσίες που προσέφερε στο κράτος. Αποστρατεύθηκε εκ νέου στις 20 Νοεμβρίου 1935, μετά την κατάργηση της οργανικής θέσης του Ναυάρχου. Το 1935 χρημάτισε Υπουργός των Ναυτικών στην κυβέρνηση του Παναγή Τσαλδάρη.

Διετέλεσε για μικρό χρονικό διάστημα Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού το 1912, με τον βαθμό του Αντιπλοιάρχου. Από το 1914 έως το 1917 διετέλεσε εκ νέου Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού. Μετά την ανάκληση της αποστρατείας του, ανέλαβε και πάλι την αρχηγία του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού κατά την περίοδο 1921–1922. Συνέγραψε το Ημερολόγιον του Κυβερνήτου του «Γ. ΑΒΕΡΩΦ» κατά τους Πολέμους 1912–1913 (1939).

Απεβίωσε στην Αθήνα το 1952.