Γεννήθηκε στον Μώλο Φθιώτιδας στις 8 Νοεμβρίου 1912. Εισήλθε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων το 1929 και αποφοίτησε το 1933 ως μάχιμος Σημαιοφόρος. Στις 19 Μαρτίου 1935 προφυλακίστηκε ως ενεχόμενος σε συμμετοχή στο Κίνημα του Μαρτίου του 1935 υπό τον Ελευθέριο Βενιζέλο, κατά τη διάρκεια του οποίου υπηρετούσε στο αντιτορπιλικό ΨΑΡΑ. Παραπέμφθηκε στο Έκτακτο Στρατοδικείο Ναυστάθμου, αλλά στις 11 Μαΐου 1935 απαλλάχθηκε από την κατηγορία.

Φοίτησε στη Σχολή Υποβρυχίων το 1940 και έλαβε Πτυχίο Εξειδίκευσης Αξιωματικού Υποβρυχίων. Αργότερα απέκτησε και Πτυχίο Εξειδίκευσης Επιτελούς Εθνικής Άμυνας. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου υπηρέτησε σε υποβρύχια και έλαβε μέρος σε επιθετικές περιπολίες στην Αδριατική. Στα τέλη Απριλίου του 1941, λίγες ημέρες πριν από την κατάληψη της Ελλάδας από τις δυνάμεις του Άξονα, ανέλαβε καθήκοντα Κυβερνήτη του υποβρυχίου ΝΗΡΕΥΣ και ακολούθησε τον Στόλο κατά την αποδημία του στη Μέση Ανατολή. Στη Μέση Ανατολή υπηρέτησε ως Ύπαρχος σε αντιτορπιλικό και το 1944 διατέλεσε Κυβερνήτης του αντιτορπιλικού ΝΙΚΗ. Συμμετείχε στις συμμαχικές επιχειρήσεις στη Μεσόγειο, καθώς και στις αποβάσεις στη Σικελία, τον Ιούλιο του 1943, και στη Νότια Γαλλία, τον Αύγουστο του 1944, επιβαίνοντας στο αντιτορπιλικό ΠΙΝΔΟΣ. Τον Απρίλιο του 1944 έλαβε μέρος στο Άγημα Εμβολής για την ανακατάληψη των πλοίων του Ναυτικού που είχαν καταληφθεί από τους στασιαστές του Κινήματος της Μέσης Ανατολής και ναυλοχούσαν στην Αλεξάνδρεια και στο Πορτ Σάιντ. Έλαβε, επίσης, μέρος στις επιχειρήσεις του Εμφυλίου.

Μετά το τέλος του πολέμου διατέλεσε Κυβερνήτης του αντιτορπιλικού ΙΕΡΑΞ το 1945, του αρματαγωγού ΣΑΜΟΣ κατά τα έτη 1945–1946, του ναρκαλιευτικού ΝΑΥΜΑΧΟΣ κατά τα έτη 1947–1948, του αντιτορπιλικού ΜΙΑΟΥΛΗΣ το 1948, του αντιτορπιλικού ΚΡΗΤΗ κατά τα έτη 1948–1949 και του αντιτορπιλικού ΑΙΓΑΙΟΝ κατά τα έτη 1949–1950. Συγχρόνως, κατά τα έτη 1948–1950, υπηρέτησε ως Αρχιεπιστολέας του Διοικητή Ελαφρών Σκαφών. Στη συνέχεια, διατέλεσε Κυβερνήτης του αντιτορπιλικού ΚΡΗΤΗ κατά τα έτη 1950–1951 και του αντιτορπιλικού ΝΑΥΑΡΙΝΟΝ κατά τα έτη 1951–1952. Από το 1952 έως το 1954 υπηρέτησε στο επιτελείο του ΝΑΤΟ, στο SHAPE.

Κατά τα έτη 1954–1955 υπηρέτησε ως Διευθυντής ΓΕΝ/Α1και στη Ναυτική Σχολή Πολέμου. Από το 1955 έως το 1956 διατέλεσε Κυβερνήτης του καταδρομικού ΕΛΛΗ ΙΙ (πρώην EYGENIO DI SAVOIA) και Αρχιεπιστολέας του Αρχηγείου Στόλου. Κατά τα έτη 1956–1958 υπηρέτησε ως Διοικητής του Κέντρου Εκπαίδευσης ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ και κατά τα έτη 1958–1959 φοίτησε στη Σχολή Εθνικής Άμυνας. Μετεκπαιδεύθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής το 1959 και υπηρέτησε στο Επιτελείο του ΝΑΤΟ, CINCAFMED, κατά τα έτη 1962–1964.

Το 1959 διατέλεσε Διοικητής της Ναυτικής Σχολής Πολέμου και κατά τα έτη 1960–1961 Διοικητής Ελαφρών Σκαφών. Ακολούθως, υπηρέτησε ως Ανώτερος Διοικητής του Ναυστάθμου Κρήτης κατά τα έτη 1961–1962 και ως Αρχηγός του Β΄ Κλάδου του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού το 1964.

Με τον βαθμό του Υποναυάρχου ανέλαβε καθήκοντα Διευθυντή της 3ης Μικτής Επιτελικής Ομάδας του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας κατά τα έτη 1964–1965. Στη συνέχεια, διατέλεσε Αρχηγός Κρητικού και Ιονίου Πελάγους κατά τα έτη 1965–1967 και, το 1967, Υπαρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού και Πρόεδρος της Υπηρεσίας Υποδοχής Πλοίων και Πολεμικής Χρησιμοποίησης Λιμένων. Ανέλαβε καθήκοντα Αρχηγού του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού και COMEDEAST στις 30 Μαρτίου 1967. Παρέμεινε στη θέση αυτή έως την εκδήλωση του πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου 1967, οπότε συνελήφθη, επειδή αρνήθηκε να υποστηρίξει τους πραξικοπηματίες. Στις 24 Απριλίου 1967 αποστρατεύθηκε.

Ενώ βρισκόταν σε αποστρατεία, συνελήφθη εκ νέου στις 23 Μαΐου 1973 για την εμπλοκή του στο αντιδικτατορικό Κίνημα του Ναυτικού. Απελευθερώθηκε στις 24 Ιουλίου 1973, χωρίς να διατυπωθούν κατηγορίες εναντίον του.

Στις 8 Ιανουαρίου 1975 επαναφέρθηκε στη μόνιμη υπηρεσία ως μηδέποτε αποστρατευθείς και ανέλαβε για δεύτερη φορά καθήκοντα Αρχηγού του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού και COMEDEAST. Παρέμεινε στη θέση αυτή έως τις 8 Ιανουαρίου 1976, οπότε αποστρατεύθηκε κατόπιν αιτήσεώς του. Παράλληλα, του απονεμήθηκε ο τίτλος του Επίτιμου Αρχηγού του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού. Κατά τα έτη 1981–1982 διατέλεσε Πρόεδρος της Ελληνικής Θαλάσσιας Ένωσης. Το 1974 χρημάτισε Υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας στην κυβέρνηση του Κ. Καραμανλή.

Τιμήθηκε ως ακολούθως:

Με όλα τα παράσημα και τις διαμνημονεύσεις που προβλέπονταν για αξιωματικό του βαθμού και της θέσης του.

Τρεις φορές με τον Πολεμικό Σταυρό Γ΄ Τάξεως για τη συμμετοχή του στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και για τη δράση του κατά την περίοδο 1947–1950.

Του εκφράστηκε η άκρα ευαρέσκεια του Υπουργού των Ναυτικών για τη σύνταξη του εγχειριδίου Εκρηκτικές Ύλες και Επιχειρήσεις Υπονομεύσεων.

Απεβίωσε στην Αθήνα στις 6 Μαΐου 1991.