Γεννήθηκε στην Κέρκυρα στις 21 Ιανουαρίου 1872. Εισήλθε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων στις 2 Σεπτεμβρίου 1887 και αποφοίτησε στις 31 Αυγούστου 1891 ως μάχιμος Σημαιοφόρος. Προήχθη σε Ανθυποπλοίαρχο στις 9 Ιανουαρίου 1899, σε Υποπλοίαρχο στις 27 Φεβρουαρίου 1901, σε Υποπλοίαρχο Α΄ Τάξεως στις 16 Μαρτίου 1910, σε Πλωτάρχη στις 29 Οκτωβρίου 1910, σε Αντιπλοίαρχο στις 9 Οκτωβρίου 1913 και σε Πλοίαρχο στις 30 Ιουλίου 1915.

Μετά τη Μεταπολίτευση του Νοεμβρίου του 1920 τέθηκε σε διαθεσιμότητα, η οποία ανακλήθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου 1922, ύστερα από την Επανάσταση του Σεπτεμβρίου του 1922. Προήχθη σε Υποναύαρχο στις 20 Ιουνίου 1924 και, με μεταγενέστερη πράξη, η προαγωγή του ίσχυσε αναδρομικά από τις 27 Μαΐου 1921.

Στις 21 Αυγούστου 1925, μετά την επικράτηση του Κινήματος Παγκάλου τον Ιούνιο του 1925, αποστρατεύθηκε με τον βαθμό του Αντιναυάρχου ε.α. ως «αντιπαγκαλικός». Μετά το Κίνημα Κονδύλη τον Αύγουστο του 1926 επανήλθε στη μόνιμη υπηρεσία με τον βαθμό του Υποναυάρχου, ως μηδέποτε αποστρατευθείς. Αποστρατεύθηκε, κατόπιν αιτήσεώς του, στις 23 Νοεμβρίου 1929 ως Αντιναύαρχος ε.α.

Υπηρέτησε σε πλοία επιφανείας, καθώς και σε επιτελικές και διοικητικές θέσεις. Έλαβε ενεργό μέρος στον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897 επί του ατμομυοδρόμωνα ΑΧΕΛΩΟΣ, ο οποίος ανήκε στην Ανατολική Μοίρα. Στη συνέχεια, διατέλεσε Κυβερνήτης του οπλιταγωγού ΣΦΑΚΤΗΡΙΑ το 1912, με τον βαθμό του Πλωτάρχη.

Συμμετείχε στο Κίνημα του Στρατιωτικού Συνδέσμου τον Αύγουστο του 1909, με τον βαθμό του Υποπλοιάρχου, καθώς και στο Κίνημα του Κωνσταντίνου Τυπάλδου τον Οκτώβριο του 1909, επίσης με τον βαθμό του Υποπλοιάρχου. Κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους υπηρέτησε ως Ύπαρχος του βοηθητικού ευδρόμου ΕΣΠΕΡΙΑ και μετείχε στις επιχειρήσεις για την απελευθέρωση της Λέσβου και της Χίου τον Νοέμβριο του 1912.

Ακολούθως, υπηρέτησε ως Κυβερνήτης του επίτακτου ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ το 1913, με τον βαθμό του Πλωτάρχη, και του αντιτορπιλικού ΝΑΥΚΡΑΤΟΥΣΑ, επίσης το 1913 και με τον ίδιο βαθμό. Υπηρέτησε, επίσης, στο θωρηκτό ΨΑΡΑ. Μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους διατέλεσε, με τον βαθμό του Αντιπλοιάρχου, Κυβερνήτης του αντιτορπιλικού ΠΑΝΘΗΡ το 1914. Με τον βαθμό του Πλοιάρχου διατέλεσε Διευθυντής Διοικητικού του Ναυστάθμου Σαλαμίνας κατά τα έτη 1915–1917, Γενικός Διευθυντής του Ναυστάθμου Σαλαμίνας κατά τα έτη 1917–1918 και Διευθυντής Τεχνικών Υπηρεσιών κατά τα έτη 1918–1920.

Έλαβε μέρος στις ναυτικές επιχειρήσεις της Μικρασιατικής Εκστρατείας ως Κυβερνήτης του θωρηκτού ΛΗΜΝΟΣ το 1920, με τον βαθμό του Πλοιάρχου. Ακολούθως, ανέλαβε καθήκοντα Γενικού Διευθυντή του Ναυστάθμου Σαλαμίνας το 1922, με τον βαθμό του Πλοιάρχου, Διοικητή Άμυνας Σαρωνικού το 1922, επίσης με τον βαθμό του Πλοιάρχου, και Αρχηγού του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού κατά τα έτη 1924–1925, με τους βαθμούς του Πλοιάρχου και του Υποναυάρχου.

Στη συνέχεια, διατέλεσε Διευθυντής της Διοικητικής Υπηρεσίας του Υπουργείου των Ναυτικών το 1927, με τον βαθμό του Υποναυάρχου, Γενικός Διευθυντής του Υπουργείου των Ναυτικών κατά τα έτη 1927–1928, με τους βαθμούς του Υποναυάρχου και του Αντιναυάρχου, και Γενικός Επιθεωρητής Στόλου κατά τα έτη 1928–1929, με τον βαθμό του Αντιναυάρχου.

Το 1927, στο πλαίσιο της εκκαθάρισης της επετηρίδας, η οποία είχε διογκωθεί υπέρμετρα λόγω των επανειλημμένων αποκαταστάσεων, υπήρξε, με τον βαθμό του Υποναυάρχου, μέλος του αρμόδιου Ναυτικού Συμβουλίου.

Απεβίωσε στην Αθήνα στις 22 Ιουλίου 1953.