Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 8 Οκτωβρίου 1883. Εισήλθε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων στις 10 Σεπτεμβρίου 1899 και αποφοίτησε στις 16 Ιουλίου 1903 ως μάχιμος Σημαιοφόρος. Προήχθη σε Ανθυποπλοίαρχο στις 29 Μαρτίου 1910, σε Υποπλοίαρχο στις 30 Ιουλίου 1912, σε Υποπλοίαρχο Α΄ Τάξεως στις 30 Ιουνίου 1913, σε Πλωτάρχη στις 3 Μαρτίου 1917 και σε Αντιπλοίαρχο την 1η Μαρτίου 1920.

Στις 26 Ιουνίου 1924, κατά τη διάρκεια της «Απεργίας του Ναυτικού» τον Ιούνιο του 1924, αποστρατεύθηκε, κατόπιν αιτήσεώς του, ως Πλοίαρχος ε.α. Στις 21 Αυγούστου 1924 επανήλθε στη μόνιμη υπηρεσία ως μηδέποτε αποστρατευθείς και στις 24 Ιουλίου 1925 προήχθη σε Πλοίαρχο, αναδρομικά από τις 20 Ιουνίου 1924. Στις 11 Μαρτίου 1933, αμέσως μετά το Κίνημα Πλαστήρα τον Μάρτιο του 1933, τέθηκε σε διαθεσιμότητα και στις 16 Μαΐου 1933 αποστρατεύθηκε, κατόπιν αιτήσεώς του, ως Υποναύαρχος ε.α.

Στις 29 Ιανουαρίου 1945, στο πλαίσιο της αποκατάστασης όσων είχαν απομακρυνθεί για πολιτικούς λόγους, επαναφέρθηκε στη μόνιμη υπηρεσία ως μηδέποτε αποστρατευθείς. Συγχρόνως, προήχθη σε Υποναύαρχο, αναδρομικά από τις 21 Φεβρουαρίου 1934, και σε Αντιναύαρχο, αναδρομικά από τις 21 Φεβρουαρίου 1936. Αποστρατεύθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 1945 ως Αντιναύαρχος ε.α.

Φοίτησε στη Σχολή Πυροβολικού το 1914. Υπηρέτησε σε πλοία επιφανείας, καθώς και σε επιτελικές και διοικητικές θέσεις, πολλές από τις οποίες σχετίζονταν με το πυροβολικό. Επανειλημμένως χρημάτισε Διευθυντής της Σχολής Πυροβολικού. Αρχικά, διατέλεσε Κυβερνήτης του αντιτορπιλικού ΣΦΕΝΔΟΝΗ το 1912, με τον βαθμό του Ανθυποπλοιάρχου και του τορπιλοβόλου 12, επίσης το 1912, με τον βαθμό του Υποπλοιάρχου.

Κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους υπηρέτησε στο θωρηκτό ΥΔΡΑ και έλαβε μέρος στις ναυμαχίες της Έλλης, στις 3 Δεκεμβρίου 1912, και της Λήμνου, στις 5 Ιανουαρίου 1913. Έλαβε, επίσης, μέρος στις λοιπές πολεμικές επιχειρήσεις, περιλαμβανομένων της απελευθέρωσης της Λήμνου, στις 8 Οκτωβρίου 1912, της Θάσου, στις 18 Οκτωβρίου 1912, και της Λέσβου, τον Νοέμβριο του 1912, καθώς και του αποκλεισμού του τουρκικού καταδρομικού ΧΑΜΙΔΙΕ στην Ερυθρά Θάλασσα κατά το διάστημα Απριλίου–Μαΐου 1913. Με το ίδιο πλοίο έλαβε μέρος και στον Α΄Παγκόσμιο Πόλεμο.

Στη συνέχεια, διατέλεσε Κυβερνήτης του τορπιλοβόλου ΔΑΦΝΗ κατά τα έτη 1915–1917, με τους βαθμούς του Υποπλοιάρχου και του Πλωτάρχη, και του αντιτορπιλικού ΘΥΕΛΛΑ κατά τα έτη 1917–1919, με τον βαθμό του Πλωτάρχη. Με το τελευταίο συμμετείχε στις ναυτικές επιχειρήσεις στη Μεσημβρινή Ρωσία.

Έλαβε μέρος στις ναυτικές επιχειρήσεις της Μικρασιατικής Εκστρατείας ως Κυβερνήτης του θωρηκτού ΨΑΡΑ κατά τα έτη 1919–1920, με τον βαθμό του Πλωτάρχη, και το 1921, με τον βαθμό του Αντιπλοιάρχου. Παράλληλα, διετέλεσε Διοικητής του Κεντρικού Προγυμναστηρίου Πόρου κατά τα έτη 1920–1921, με τους βαθμούς του Πλωτάρχη και του Αντιπλοιάρχου. Ακολούθως, με τον βαθμό του Αντιπλοιάρχου, ανέλαβε καθήκοντα Διοικητή Υποβρυχίων το 1922, Κυβερνήτη του αντιτορπιλικού ΑΕΤΟΣ κατά τα έτη 1923–1924 και Κυβερνήτη του αντιτορπιλικού ΙΕΡΑΞ το 1925. Από την τελευταία αυτή θέση προσχώρησε στο Κίνημα του Θεόδωρου Παγκάλου τον Ιούνιο του 1925.

Με τον βαθμό του Πλοιάρχου διατέλεσε Αρχηγός Ναυτικής Αεροπλοΐας το 1926, Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού το 1926, Διοικητής του Στολίσκου Αντιτορπιλικών κατά τα έτη 1927–1928, Ανώτερος Διοικητής Υποβρυχίων κατά τα έτη 1928–1929, Διοικητής της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων το 1930 και Γενικός Διευθυντής του Υπουργείου των Ναυτικών κατά τα έτη 1931–1932. Συγχρόνως, διατέλεσε εκ νέου Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού. Το 1932 ανέλαβε καθήκοντα Διευθυντή Ναυστάθμου και το 1933, για μία ακόμη φορά, Γενικού Διευθυντή του Υπουργείου των Ναυτικών και Αρχηγού του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού. Στην τελευταία αυτή θέση υπηρετούσε κατά το Κίνημα Πλαστήρα.

Εκτός από την «Απεργία του Ναυτικού» τον Ιούνιο του 1924, με τον βαθμό του Αντιπλοιάρχου, το Κίνημα Παγκάλου τον Ιούνιο του 1925, επίσης με τον βαθμό του Αντιπλοιάρχου, και την εμπλοκή του στο Κίνημα Πλαστήρα τον Μάρτιο του 1933, με τον βαθμό του Πλοιάρχου, συμμετείχε στο Κίνημα του Στρατιωτικού Συνδέσμου τον Αύγουστο του 1909, με τον βαθμό του Σημαιοφόρου, και στο Κίνημα του Υποπλοιάρχου Κωνσταντίνου Τυπάλδου τον Οκτώβριο του 1909, επίσης με τον βαθμό του Σημαιοφόρου.

Χρημάτισε δύο φορές Υπουργός Ταχυδρομείων, Τηλεγράφων και Τηλεφώνων το 1945, στις κυβερνήσεις του Αντιναυάρχου Π. Βούλγαρη και του Αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού.

Απεβίωσε στην Αθήνα στις 8 Δεκεμβρίου 1964.