Γεννήθηκε στο Αγρίνιο την 1η Ιανουαρίου 1918. Εισήλθε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων στις 14 Οκτωβρίου 1935 και αποφοίτησε στις 4 Σεπτεμβρίου 1939 ως μάχιμος Σημαιοφόρος. Προήχθη σε Ανθυποπλοίαρχο στις 18 Απριλίου 1941, σε Υποπλοίαρχο στις 22 Οκτωβρίου 1943, σε Πλωτάρχη στις 30 Δεκεμβρίου 1947 και σε Αντιπλοίαρχο στις 5 Δεκεμβρίου 1951. Προήχθη σε Πλοίαρχο στις 28 Δεκεμβρίου 1960, με μεταγενέστερη πράξη και αναδρομική ισχύ από τις 4 Σεπτεμβρίου 1959, σε Αρχιπλοίαρχο στις 21 Δεκεμβρίου 1967, με μεταγενέστερη πράξη και αναδρομική ισχύ από τις 4 Σεπτεμβρίου 1962, σε Υποναύαρχο στις 25 Ιουνίου 1968, με μεταγενέστερη πράξη και αναδρομική ισχύ από τις 4 Σεπτεμβρίου 1964, και σε Αντιναύαρχο στις 17 Δεκεμβρίου 1968, με μεταγενέστερη πράξη και αναδρομική ισχύ από τις 4 Σεπτεμβρίου 1968. Στις 31 Μαΐου 1973, μετά το Κίνημα του Ναυτικού τον Μάιο του 1973, αποστρατεύθηκε ως Ναύαρχος εν αποστρατεία. Παράλληλα, του απονεμήθηκε ο τίτλος του Επίτιμου Αρχηγού του Ναυτικού.

Κατά την περίοδο 1947–1948 μετεκπαιδεύθηκε στις βρετανικές σχολές HMS OSPREY και HMS DEFIANCE, με αντικείμενο τον ανθυποβρυχιακό πόλεμο και τις τορπίλες. Φοίτησε στη Ναυτική Σχολή Πολέμου κατά την περίοδο 1952–1953, στη Σχολή Αμύνης του ΝΑΤΟ στο Παρίσι το 1954 και στη Σχολή Εθνικής Άμυνας το 1958. Έλαβε Πτυχίο Εξειδίκευσης Ανθυποβρυχιακού Πολέμου και Τορπιλών, καθώς και Πτυχίο Επιτελούς Εθνικής Άμυνας. Υπηρέτησε σε πλοία επιφανείας, καθώς και σε επιτελικές και διοικητικές θέσεις.

Ήταν μέλος του επιτελείου του ελαφρού καταδρομικού ΕΛΛΗ, με τον βαθμό του Σημαιοφόρου, κατά τον τορπιλισμό του πλοίου στην Τήνο, τον Δεκαπενταύγουστο του 1940. Κατά τη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού και του Ελληνογερμανικού Πολέμου υπηρέτησε συνεχώς στο αντιτορπιλικό ΚΟΥΝΤΟΥΡΙΩΤΗΣ, λαμβάνοντας μέρος στις επιχειρήσεις της περιόδου. Σε αυτές περιλαμβάνονταν η δεύτερη και η τρίτη επιδρομική ενέργεια στο Στενό του Οτράντο, τον Δεκέμβριο του 1940 και τον Ιανουάριο του 1941 αντίστοιχα. Στα τέλη Απριλίου 1941, λίγες ημέρες πριν από την είσοδο των Γερμανών στην Αθήνα, ακολούθησε τον Στόλο κατά την αποδημία του στη Μέση Ανατολή, επιβαίνοντας στο αντιτορπιλικό ΚΟΥΝΤΟΥΡΙΩΤΗΣ.

Στη Μέση Ανατολή υπηρέτησε σχεδόν συνεχώς στα αντιτορπιλικά ΚΟΥΝΤΟΥΡΙΩΤΗΣ και ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ. Έλαβε μέρος στις συμμαχικές επιχειρήσεις στη Μεσόγειο και στον Ινδικό Ωκεανό, μεταξύ των οποίων στις επιχειρήσεις της Δωδεκανήσου, κατά την περίοδο Σεπτεμβρίου–Νοεμβρίου 1943, και στην απόβαση στη Νότια Γαλλία τον Αύγουστο του 1944.

Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο διετέλεσε Διοικητής της Ομάδας Ναρκαλιευτικών κατά την περίοδο 1950–1951, με τον βαθμό του Πλωτάρχη. Με τον βαθμό του Αντιπλοιάρχου διετέλεσε Διευθυντής ΓΕΝ/Γ κατά την περίοδο 1952–1954 και Κυβερνήτης των αντιτορπιλικών ΝΙΚΗ και ΔΟΞΑ κατά την περίοδο 1956–1958. Μετά την προαγωγή του σε Πλοίαρχο υπηρέτησε ως Διευθυντής ΓΕΝ/Α1 κατά την περίοδο 1961–1962 και ως Διοικητής της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων κατά την περίοδο 1963–1964. Το 1967 διετέλεσε Διοικητής Πλοίων Αποβάσεως 1 και Διοικητής Ελαφρών Σκαφών 1. Ανέλαβε καθήκοντα Υπαρχηγού του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού και Προέδρου της Υπηρεσίας Υποδοχής Πλοίων και Πολεμικής Χρησιμοποίησης Λιμένων κατά την περίοδο 1967–1968, με τους βαθμούς του Αρχιπλοιάρχου και του Υποναυάρχου.

Εκτός από τις παραπάνω θέσεις, υπηρέτησε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων, στο Επιτελείο του Αρχηγείου Ναυτικής Εκπαίδευσης, στην Ανώτερη Διοίκηση Ελαφρών Σκαφών, στο Υπουργείο των Ναυτικών, στο Επιτελείο του Αρχηγείου Στόλου και στην Υπηρεσία Υποδοχής Πλοίων και Πολεμικής Χρησιμοποίησης Λιμένων. Υπηρέτησε επίσης σε επιτελεία του ΝΑΤΟ και συγκεκριμένα στο STRIKFORSOUTH κατά την περίοδο 1959–1960 και στο SHAPE κατά την περίοδο 1964–1967. Κατά την περίοδο 1968–1973 διετέλεσε Αρχηγός του Ναυτικού και COMEDEAST.

Τιμήθηκε ως ακολούθως:

Στις 20 Μαΐου 1944 με το Μετάλλιο Εξαιρέτων Πράξεων, επειδή «ὑπηρετῶν ἐπὶ τοῦ ἀντιτορπιλλικοῦ ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ κατὰ τὰς συνδυασμένας νυκτερινὰς ἐπιχειρήσεις μετὰ καταδιωκτικῶν ἀεροσκαφῶν ἐν τῷ Αἰγαίῳ, τὸν Σεπτέμβριον 1944, ἐναντίον γερμανικῶν ἀεροσκαφῶν, ἐπέδειξεν ἄριστα ψυχικὰ καὶ ἐπαγγελματικὰ προσόντα καὶ συνέβαλεν ὥστε τὸ πλοῖον του ἀποδώσῃ ἄκρως ἱκανοποιητικῶς καὶ νὰ τῷ καταλογισθῇ ἓν καταρριφθὲν καὶ ἓν βλαβὲν γερμανικὸν ἀεροσκάφος».

Στις 14 Σεπτεμβρίου 1944 με τον Πολεμικό Σταυρό Γ΄ Τάξης, επειδή «ὑπηρετῶν ἐπὶ τοῦ ἀντιτορπιλλικοῦ ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ, διαρκούσης τῆς περιόδου τῶν συνδυασμένων ἐπιχειρήσεων ἀπὸ Σεπτεμβρίου μέχρις Νοεμβρίου 1943 ἐν τῷ Νοτίῳ Αἰγαίῳ, καθ’ ἃς τὸ πλοῖον του ἔλαβε μέρος εἰς ἐπανειλημμένας ἐπικινδύνους ἀποστολάς, ἐπέδειξεν κατὰ τὴν διάρκειαν αὐτῶν ἐξαιρετικὴν ἱκανότητα περὶ τὴν ἐκτέλεσιν τῶν ἀνατεθειμένων αὐτῷ καθηκόντων ἐν μάχῃ, ἐπιπλέον δὲ ψυχραιμίαν καὶ περιφρόνησιν τοῦ κινδύνου ὑπερβαινούσας τὴν ἔννοιαν τοῦ καλῶς ἐννοουμένου καθήκοντος».

Στις 23 Σεπτεμβρίου 1944 με το Μετάλλιο Εξαιρέτων Πράξεων, επειδή «ὑπηρετήσας ἐπὶ μακρὸν χρονικὸν διάστημα κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ ἀγῶνος ἐπὶ ἀντιτορπιλλικοῦ παλαιοῦ τύπου, διὰ τῶν συνεχῶν καὶ ἀόκνων προσπαθειῶν του, συνέτεινεν ὥστε τὸ πλοῖον τοῦτο, παρὰ τὰς γνωστὰς δυσχερείας τὰς ὀφειλομένας εἰς τὴν παλαιότητα τοῦ ὑλικοῦ, ἀνταποκριθῇ πλήρως εἰς ἁπάσας τὰς διαταχθείσας πολεμικὰς ἀποστολάς, κατὰ τὴν διάρκειαν τῶν ὁποίων ἐξετέλεσε τὸ καθῆκον του μετ’ εὐσυνειδησίας, ἐπιδείξας ἐξαιρετικὴν διαγωγήν, ἱκανότητα καὶ ναυτικὰ προσόντα».

Στις 16 Ιανουαρίου 1952 με το Μετάλλιο Εξαιρέτων Πράξεων για «τὴν ἐπιδειχθεῖσαν ἐργατικότητα, ἀνωτέραν ἀντίληψιν καθήκοντος καὶ εὐδοκίμους ὑπηρεσίας ἐν τῷ κύκλῳ τῶν ἐνεργειῶν του κατὰ τὰς […] ἐπιχειρήσεις τῆς περιόδου 1947–1950».

Συνέγραψε τα ακόλουθα πονήματα:

Η Συμβολή του Β.Ν. κατά τον Πόλεμον 1940–1941 (1960).

Στρατηγική Ανάλυσις της Ανατολικής Μεσογείου και του Ευξείνου Πόντου (1973).

Η Θαλασσία Ισχύς και ο Ρόλος του Ναυτικού (1973).

Απεβίωσε στην Αθήνα στις 12 Δεκεμβρίου 1991.