Αντιναύαρχος Κωνσταντίνος Τσάτσος ΒΝ

Γεννήθηκε στην Αθήνα την 1η Ιανουαρίου 1901. Εισήλθε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων στις 22 Σεπτεμβρίου 1917 και αποφοίτησε στις 17 Ιανουαρίου 1923 ως μάχιμος Σημαιοφόρος. Προήχθη σε Ανθυποπλοίαρχο στις 22 Απριλίου 1925, σε Υποπλοίαρχο στις 10 Αυγούστου 1928, σε Πλωτάρχη στις 9 Σεπτεμβρίου 1935 και σε Αντιπλοίαρχο στις 30 Δεκεμβρίου 1940. Την 1η Ιουλίου 1943, κατά την προσπάθειά του να διαφύγει από την κατεχόμενη Ελλάδα στη Μέση Ανατολή, συνελήφθη από τους Γερμανούς, καταδικάστηκε σε θάνατο και μεταφέρθηκε αρχικά σε φυλακές της Βιέννης και, στη συνέχεια, στις φυλακές του Στέιν Ντονάου στη Γερμανία. Απελευθερώθηκε από τις δυνάμεις των Ηνωμένων Πολιτειών στις 6 Μαΐου 1945 και επέστρεψε στην Ελλάδα.

Προήχθη σε Πλοίαρχο στις 12 Ιουλίου 1951, αναδρομικά από τις 15 Ιουνίου 1946, σε Υποναύαρχο στις 25 Αυγούστου 1952 και σε Αντιναύαρχο στις 15 Σεπτεμβρίου 1958. Αποστρατεύθηκε με αίτησή του στις 3 Δεκεμβρίου 1959. Στις 15 Φεβρουαρίου 1963 του απονεμήθηκε ο τίτλος του Επίτιμου Αρχηγού του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού. Από τις 23 Σεπτεμβρίου έως τις 23 Οκτωβρίου 1964 ανακλήθηκε στην ενέργεια με τον βαθμό του Αντιναυάρχου. Φοίτησε στη Ναυτική Σχολή Πολέμου κατά την περίοδο 1936–1937 και έλαβε Πτυχίο Εξειδίκευσης Ναυτιλίας. Ωστόσο, δεν εντοπίστηκε φοίτησή του σε ανάλογη σχολή. Υπηρέτησε σε πλοία επιφανείας, καθώς και σε επιτελικές και διοικητικές θέσεις.

Προπολεμικά, συμμετείχε στην «Απεργία του Ναυτικού» τον Ιούνιο του 1924, με τον βαθμό του Σημαιοφόρου. Ως Υποπλοίαρχος, διετέλεσε Κυβερνήτης της τορπιλακάτου 2 το 1930 και της τορπιλακάτου 1 το 1931. Παράλληλα, το 1931 διετέλεσε Διοικητής Ομάδας Τορπιλακάτων. Το 1932 ανέλαβε Κυβερνήτης του τορπιλοβόλου ΑΛΚΥΟΝΗ.

Κατά τον Ελληνοϊταλικό και τον Ελληνογερμανικό Πόλεμο υπηρέτησε ως Κυβερνήτης του αντιτορπιλικού ΑΣΠΙΣ κατά την περίοδο 1939–1941, με τους βαθμούς του Πλωτάρχη και του Αντιπλοιάρχου, συμμετέχοντας στις ναυτικές επιχειρήσεις της περιόδου. Προς το τέλος του Ελληνογερμανικού Πολέμου, λόγω ασθενείας, αντικαταστάθηκε στα καθήκοντα του Κυβερνήτη του ΑΣΠΙΣ από τον Πλωτάρχη Γ. Μπλέσσα. Για τον λόγο αυτό δεν μπόρεσε να ακολουθήσει τον Στόλο κατά την αποδημία του στη Μέση Ανατολή, στα τέλη Απριλίου 1941, λίγες ημέρες πριν από την είσοδο των Γερμανών στην Αθήνα. Κατά το διάστημα της παραμονής του στην κατεχόμενη Ελλάδα υπηρέτησε στη Γενική Διεύθυνση Ναυτικού του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας, μέχρι τη σύλληψή του κατά την προσπάθεια διαφυγής του στη Μέση Ανατολή, την 1η Ιουλίου 1943.

Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα από την αιχμαλωσία διετέλεσε, με τον βαθμό του Αντιπλοιάρχου, Κυβερνήτης του αρματαγωγού ΣΑΜΟΣ και Διοικητής της Μοίρας Αρματαγωγών το 1946. Κατά την περίοδο 1946–1947 υπηρέτησε επίσης ως Υπασπιστής του Βασιλέως Γεωργίου Β΄.  Με τον βαθμό του Πλοιάρχου διετέλεσε Διοικητής Πλοίων Αποβάσεως κατά την περίοδο 1947–1949 και Διοικητής της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων το 1949. Από τις θέσεις αυτές, έλαβε μέρος στις ναυτικές επιχειρήσεις του Εμφυλίου Πολέμου.

Ακολούθως, υπηρέτησε ως Ανώτερος Διοικητής Ελαφρών Σκαφών κατά την περίοδο 1949–1950, ως Ανώτερος Διευθυντής Προσωπικού κατά την περίοδο 1950–1952 και ως Ανώτερος Διευθυντής Τεχνικών Υπηρεσιών κατά την περίοδο 1951–1952, με τους βαθμούς του Πλοιάρχου και του Υποναυάρχου. Στη συνέχεια, με τον βαθμό του Υποναυάρχου, ανέλαβε καθήκοντα Αρχηγού Ναυτικής Εκπαίδευσης το 1952, Υπαρχηγού του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού κατά την περίοδο 1952–1954 και Αρχηγού Ναυστάθμου Σαλαμίνας το 1954.

Με επικάλυψη καθηκόντων διετέλεσε Αρχηγός Στόλου κατά την περίοδο 1953–1956 και εκ νέου Αρχηγός Ναυτικής Εκπαίδευσης κατά την περίοδο 1957–1958. Επίσης, χρημάτισε Πρόεδρος του Μετοχικού Ταμείου Ναυτικού κατά την περίοδο 1961–1964, ως Αντιναύαρχος εν αποστρατεία. Κατά την περίοδο 1958–1959 διετέλεσε Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού και COMEDEAST, με τους βαθμούς του Υποναυάρχου και του Αντιναυάρχου.

Τιμήθηκε ως ακολούθως:

Στις 15 Ιουλίου 1947 με τον Πολεμικό Σταυρό Γ΄ Τάξης, επειδή: «ἀποπειραθεὶς νὰ διαφύγῃ εἰς Μέσην Ἀνατολὴν ὅπως προσφέρῃ τὰς ὑπηρεσίας του εἰς τὸ ἀγωνιζόμενον Ναυτικόν, συνελήφθη παρὰ τῶν ἀρχῶν Κατοχῆς, ἐφυλακίσθη καὶ ὑπέστη βασάνους καὶ πιέσεις ἵνα καταδώσῃ ὀργανώσεις διαφυγῆς, μὴ ὁμολογήσας δέ, κατεδικάσθη εἰς θάνατον καὶ ἐνεκλείσθη εἰς τὰς φυλακὰς ἐκ νέου, μέχρις ἀπελευθερώσεως τῆς Ἑλλάδος, ἐπιδείξας κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς φυλακίσεώς του ὑπέροχον ἠθικόν, θάρρος καὶ ψυχραιμίαν».

Στις 23 Ιανουαρίου 1952 με το Μετάλλιο Εξαιρέτων Πράξεων, για «τὴν ἐπιδειχθεῖσαν ἐργατικότητα, ἀνωτέραν ἀντίληψιν καθήκοντος καὶ εὐδοκίμους ὑπηρεσίας ἐν τῷ κύκλῳ τῶν ἐνεργειῶν του κατὰ τὰς […] ἐπιχειρήσεις τῆς περιόδου 1947–1950».

Του απονεμήθηκε επίσης το παράσημο του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας (Order of the British Empire).

Απεβίωσε στο Λονδίνο στις 26 Ιουνίου 1969.