Γεννήθηκε στην Καλλιθέα Αττικής στις 11 Ιανουαρίου 1923. Εισήλθε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων το 1939. Στις 21 Απριλίου 1941, ενώ ήταν δευτεροετής Ναυτικός Δόκιμος και λίγες ημέρες πριν από την είσοδο των Γερμανών στην Ελλάδα, απήλθε σε επ’ αόριστον άδεια. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, κατόπιν διαταγής της Γενικής Διεύθυνσης Ναυτικού, εγγράφηκε αρχικά, τον Οκτώβριο του 1941, στη Σχολή Ηλεκτρολόγων–Μηχανολόγων του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου και, στη συνέχεια, τον Οκτώβριο του 1943, στη Σχολή Λιμενικών Δοκίμων Σημαιοφόρων. Παράλληλα, υπήρξε μέλος των ενόπλων ομάδων των αντιστασιακών οργανώσεων ΡΑΝ και ΠΕΑΝ. Διέφυγε από την κατεχόμενη Ελλάδα και τον Μάρτιο του 1944 παρουσιάστηκε στη Μέση Ανατολή, στο Χαλέπι, και στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων της Αλεξάνδρειας, όπου συμπλήρωσε την εκπαίδευσή του. Αποφοίτησε ως μάχιμος Σημαιοφόρος τον Ιούλιο του 1944.

Τον Απρίλιο του 1944, ως τεταρτοετής Ναυτικός Δόκιμος, έλαβε μέρος στο Άγημα Εμβολής για την ανακατάληψη των πλοίων του Ναυτικού τα οποία, ενώ ναυλοχούσαν στην Αλεξάνδρεια και στο Πορτ Σάιντ, είχαν καταληφθεί από τους στασιαστές του Κινήματος της Μέσης Ανατολής. Υπηρέτησε στο αντιτορπιλικό ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ και έλαβε μέρος στις συμμαχικές επιχειρήσεις στη Μεσόγειο, περιλαμβανομένης της απόβασης στη Νότια Γαλλία τον Αύγουστο του 1944. Συμμετείχε, επίσης, στις επιχειρήσεις εκκένωσης των δυνάμεων του ΕΔΕΣ από την Πρέβεζα τον Δεκέμβριο του 1944, καθώς και στις ναυτικές επιχειρήσεις του Εμφυλίου. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο παρέλαβε από το Βρετανικό Ναυτικό στην Αίγυπτο, ως Κυβερνήτης, το αποβατικό αρμάτων ΜΗΛΟΣ το 1946, το οποίο και έφερε στον Ν/Σ.

Φοίτησε στη Σχολή Υποβρυχίων το 1945, στη Σχολή Συνεργασίας των Τριών Όπλων το 1951, στη Σχολή Πυροβολικού το 1954 και στη Σχολή Αμφιβίου Πολέμου των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής το 1955. Φοίτησε, επίσης, στη Ναυτική Σχολή Πολέμου το 1958, στη Ναυτική Σχολή Πολέμου των ΗΠΑ κατά τα έτη 1960–1961 και στη Σχολή Ειδικών Όπλων του ΝΑΤΟ στο Ομπεραμεργκάου της Γερμανίας το 1971. Έλαβε Πτυχία Εξειδίκευσης Υπάρχου Υποβρυχίων, Πυροβολικού, Αμφιβίου Πολέμου και Επιτελούς. Διατέλεσε Κυβερνήτης της ακταιωρού ΝΙΣΥΡΟΣ κατά τα έτη 1951–1952 και του ανθυποβρυχιακού περιπολικού ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ Β΄κατά τα έτη 1952–1954.

Κατά τα έτη 1955–1956 υπηρέτησε ως Υπασπιστής των Υπουργών Εθνικής Άμυνας Π. Κανελλόπουλου και Κ. Καραμανλή. Στη συνέχεια, διατέλεσε Κυβερνήτης των αρματαγωγών ΑΛΙΑΚΜΩΝ το 1956 και κατά τα έτη 1957–1958, ΣΤΡΥΜΩΝ κατά τα έτη 1956–1957, ΛΗΜΝΟΣ το 1957 και ΑΞΙΟΣ το ίδιο έτος. Το 1958 υπηρέτησε ως Διευθυντής ΓΕΝ/Γ1. Μετά την επιστροφή του από την εκπαίδευσή του στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, ανέλαβε καθήκοντα Κυβερνήτη του αντιτορπιλικού ΙΕΡΑΞ το 1962. Στη συνέχεια, διατέλεσε Διευθυντής ΓΕΝ/Γ5 κατά τα έτη 1962–1963 και Κυβερνήτης του αντιτορπιλικού ΑΣΠΙΣ κατά τα έτη 1963–1964.

Κατά την περίοδο 1964–1965 υπηρέτησε στην Κύπρο ως Ναυτικός Σύνδεσμος μεταξύ της ελληνικής και της κυπριακής κυβέρνησης. Συνέβαλε, μεταξύ άλλων, στη συγκρότηση του πρώτου Κυπριακού Ναυτικού με την παραλαβή έξι ρωσικών Τ/Α και δύο παράκτιων περιπολικών τύπου ΦΑΕΘΩΝ. Στη συνέχεια, υπηρέτησε σε επιτελείο του ΝΑΤΟ, στο SHAPE, κατά τα έτη 1965–1968. Το 1968 διατέλεσε Ναυτικός Διοικητής Νοτίου Αιγαίου και, κατά τα έτη 1968–1970, Διοικητής των Αντιτορπιλικών Κρούσεως. Το 1970 ανέλαβε καθήκοντα Διοικητή Στολίσκου Αντιτορπιλικών. Κατά τα έτη 1970–1971 διατέλεσε Διευθυντής του Α΄ Κλάδου του Αρχηγείου Ναυτικού και Επιτελάρχης COMEDEAST. Από το 1971 έως το 1973 υπηρέτησε ως Διοικητής Στόλου.

Την 1η Ιουνίου 1973 ανέλαβε καθήκοντα Αρχηγού Ναυτικού και COMEDEAST. Παρέμεινε στη θέση αυτή έως τις 8 Ιανουαρίου 1975, οπότε αποστρατεύθηκε ως Αντιναύαρχος ε.α. Παράλληλα, του απονεμήθηκε ο τίτλος του Επίτιμου Αρχηγού του Ναυτικού. Τον Ιούλιο του 1974, ως Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού και ενώ κατέρρεε η τελευταία δικτατορική κυβέρνηση, ανέλαβε πρωτοβουλίες για την κατάπαυση του πυρός στην Κύπρο μετά την τουρκική εισβολή.

Τιμήθηκε ως ακολούθως:

Με όλα τα μετάλλια, τα παράσημα και τις διαμνημονεύσεις που προβλέπονταν από τον βαθμό του και τις υπηρεσίες στις οποίες υπηρέτησε.

Δύο φορές με το Μετάλλιο Εξαιρέτων Πράξεων για τη δράση του κατά την περίοδο 1947–1950.

Συνέγραψε Το Τέλος της Σιωπής (2000).

Απεβίωσε το 2007.