Γεννήθηκε στη Χαλκίδα στις 18 Αυγούστου 1887. Εισήλθε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων στις 4 Νοεμβρίου 1902 και αποφοίτησε στις 8 Ιουλίου 1906 ως μάχιμος Σημαιοφόρος. Προήχθη σε Ανθυποπλοίαρχο στις 28 Φεβρουαρίου 1911 και σε Υποπλοίαρχο, χωρίς να αναφέρεται η ημερομηνία προαγωγής του στο παρόν βιογραφικό. Προήχθη σε Υποπλοίαρχο Α΄ Τάξεως στις 3 Νοεμβρίου 1914, αναδρομικά από τις 17 Οκτωβρίου 1914, σε Πλωτάρχη στις 25 Φεβρουαρίου 1920, αναδρομικά από τις 26 Δεκεμβρίου 1917, και σε Αντιπλοίαρχο στις 2 Δεκεμβρίου 1920.

Στις 2 Νοεμβρίου 1922, μετά την Επανάσταση του Σεπτεμβρίου του 1922, τέθηκε σε διαθεσιμότητα και στις 23 Οκτωβρίου 1923 αποστρατεύθηκε, κατόπιν αιτήσεώς του, ως Πλοίαρχος ε.α. Στις 24 Ιουλίου 1925, ύστερα από το Κίνημα Παγκάλου τον Ιούνιο του 1925, επανήλθε στη μόνιμη υπηρεσία με τον βαθμό του Αντιπλοιάρχου, ως μηδέποτε αποστρατευθείς. Ακολούθως, προήχθη σε Πλοίαρχο στις 29 Μαρτίου 1933 και σε Υποναύαρχο στις 30 Δεκεμβρίου 1938. Αποστρατεύθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 1945 ως Υποναύαρχος ε.α. Από τις 6 Σεπτεμβρίου 1946 έως τις 2 Μαΐου 1947 επαναφέρθηκε στη μόνιμη υπηρεσία για την πλήρωση κενής θέσης και προήχθη σε Αντιναύαρχο. Μετεκπαιδεύθηκε στα υποβρύχια στο Σαλού της Γαλλίας το 1912 και φοίτησε στη Ναυτική Σχολή Πολέμου κατά τα έτη 1931–1932. Έλαβε Πτυχίο Εξειδίκευσης Κυβερνήτη Υποβρυχίων. Υπηρέτησε σε πλοία επιφανείας και υποβρύχια, καθώς και σε επιτελικές και διοικητικές θέσεις.

Κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους υπηρέτησε επί της αρχηγίδας των τορπιλικών ΚΑΝΑΡΗΣ και έλαβε μέρος στις πολεμικές επιχειρήσεις, περιλαμβανομένων της απελευθέρωσης του Αγίου Ευστρατίου, στις 18 Οκτωβρίου 1912, και της Λέσβου, τον Νοέμβριο του 1912. Από τα μέσα Ιανουαρίου του 1913 υπηρέτησε επί του υποβρυχίου ΔΕΛΦΙΝ. Στη συνέχεια, διατέλεσε Κυβερνήτης του υποβρυχίου ΔΕΛΦΙΝ το 1913, με τον βαθμό του Υποπλοιάρχου. Έλαβε μέρος στον Α΄Παγκόσμιο Πόλεμο επί του θωρηκτού ΥΔΡΑ και του ελαφρού καταδρομικού ΕΛΛΗ. Έλαβε, επίσης, μέρος στις ναυτικές επιχειρήσεις στη Μεσημβρινή Ρωσία επί του θωρηκτού ΚΙΛΚΙΣ και στις επιχειρήσεις της Μικρασιατικής Εκστρατείας επί του θωρηκτού ΥΔΡΑ, καθώς και ως Κυβερνήτης του τορπιλοβόλου ΣΜΥΡΝΗ και του αντιτορπιλικού ΑΣΠΙΣ το 1922, με τον βαθμό του Αντιπλοιάρχου.

Κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου υπηρέτησε, με τον βαθμό του Αντιπλοιάρχου, ως Αρχηγός της αποστολής των ναυπηγούμενων στη Γαλλία υποβρυχίων τύπου ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗΣ και τύπου ΓΛΑΥΚΟΣ κατά τα έτη 1926–1930 και ως Κυβερνήτης του ελαφρού καταδρομικού ΕΛΛΗ το 1931. Με τον βαθμό του Πλοιάρχου διατέλεσε Διοικητής της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων κατά τα έτη 1933–1935, Ανώτερος Διοικητής Σχολών το 1935 και Ανώτερος Διοικητής Ελαφρών Σκαφών το 1937. Κατά τα έτη 1937–1939 υπηρέτησε ως Ανώτερος Διοικητής Υποβρυχίων, με τους βαθμούς του Πλοιάρχου και του Υποναυάρχου.

Με τον βαθμό του Υποναυάρχου ανέλαβε καθήκοντα Αρχηγού του Ναυστάθμου Σαλαμίνας κατά τα έτη 1939–1941. Διετέλεσε, επίσης, Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού για λίγες ημέρες πριν από την είσοδο των Γερμανών στην Αθήνα. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής υπηρέτησε στη Γενική Διεύθυνση Ναυτικού του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας.

Τιμήθηκε ως ακολούθως:

Στις 31 Αυγούστου 1946 με τον Πολεμικό Σταυρό Α΄ Τάξεως, επειδή: «Διατελέσας Ἀρχηγὸς τοῦ Ναυστάθμου [Σαλαμῖνος] ἀπὸ τῆς εἰρηνικῆς περιόδου καί, ἐν συνεχείᾳ, κατὰ τὴν πολεμικὴν περίοδον 1940–1941, διωργάνωσεν ἄριστα τοῦτον, οὕτως ὥστε, παρὰ τοὺς συνεχεῖς βομβαρδισμούς, ὁ Ναύσταθμος, ὑπὸ τὴν ἀρχηγίαν του, ἀντεπεξῆλθεν ἄριστα εἰς τὸ βαρὺ καὶ δύσκολον ἔργον ἀνεφοδιασμοῦ καὶ ἐπισκευῶν τῶν πλοίων. Ὁμοίως, κατὰ τὴν ἀποχώρησιν τοῦ Στόλου διὰ Μέσην Ἀνατολήν, παρέμεινεν μέχρι τελευταίας στιγμῆς εἰς τὴν θέσιν του, ἐπιτυχών, διὰ προσωπικῆς του παρακολουθήσεως, τὴν ἐκτέλεσιν τῶν τελευταίων διαταγῶν ἀναχωρήσεως τῶν πλοίων».

Στις 31 Αυγούστου 1946 με το Μετάλλιο Εξαιρέτων Πράξεων, επειδή: «Ὡς Ἀρχηγὸς Ὑποβρυχίων κατὰ τὴν πρὸ τοῦ πολέμου περίοδον, ὀργάνωσε ταῦτα ὥστε νὰ καταστοῦν ἑτοιμοπόλεμα καὶ νὰ ἀποδώσουν ἄριστα κατὰ τὸν πόλεμον, ὥστε νὰ προκαλέσουν τὸν παγκόσμιον θαυμασμόν».

Απεβίωσε στην Αθήνα στις 17 Σεπτεμβρίου 1947.