Ο Κωνσταντίνος Μαλικόπουλος γεννήθηκε στην Πάτρα στις 24 Ιουνίου 1872.  Εισήλθε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων στις 2 Σεπτεμβρίου 1887 και αποφοίτησε στις 31 Αυγούστου 1891 ως μάχιμος Σημαιοφόρος. Προήχθη σε Ανθυποπλοίαρχο στις 9 Ιανουαρίου 1899, σε Υποπλοίαρχο στις 15 Νοεμβρίου 1902, σε Υποπλοίαρχο Α΄ Τάξεως στις 16 Μαρτίου 1910, σε Πλωτάρχη στις 20 Ιουνίου 1911, σε Αντιπλοίαρχο στις 23 Απριλίου 1914, σε Πλοίαρχο στις 3 Μαρτίου 1917 και σε Υποναύαρχο στις 27 Μαΐου 1921.

Μετά την Επανάσταση του Σεπτεμβρίου του 1922 τέθηκε σε διαθεσιμότητα και στις 10 Ιανουαρίου 1923 αποστρατεύθηκε. Στις 5 Ιανουαρίου 1927, ύστερα από το Κίνημα Κονδύλη του Αυγούστου του 1926, επαναφέρθηκε στη μόνιμη υπηρεσία ως μηδέποτε αποστρατευθείς. Στις 23 Νοεμβρίου 1929 αποστρατεύθηκε, κατόπιν αιτήσεώς του, ως Αντιναύαρχος ε.α.

Υπηρέτησε σε πλοία επιφανείας, καθώς και σε επιτελικές και διοικητικές θέσεις. Έλαβε μέρος στον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897 επί του θωρηκτού ΨΑΡΑ, το οποίο ανήκε στην Ανατολική Μοίρα. Στη συνέχεια, διατέλεσε Κυβερνήτης του τορπιλοβόλου 6 το 1897, με τον βαθμό του Ανθυποπλοιάρχου, και του τορπιλοβόλου 16 το 1905, με τον βαθμό του Υποπλοιάρχου. Συμμετείχε στο Κίνημα του Στρατιωτικού Συνδέσμου τον Αύγουστο του 1909, με τον βαθμό του Υποπλοιάρχου.

Κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους υπηρέτησε αρχικά ως Κυβερνήτης του τορπιλοβόλου 12 κατά τα έτη 1912–1913, με τον βαθμό του Πλωτάρχη, και συγχρόνως ως Διοικητής της Ομάδας Τορπιλοβόλων. Συμμετείχε στις επιχειρήσεις για την απελευθέρωση της Λέσβου τον Νοέμβριο του 1912.

Κατόπιν, υπηρέτησε για λίγες ημέρες στο αντιτορπιλικό ΝΑΥΚΡΑΤΟΥΣΑ. Διετέλεσε Κυβερνήτης του αντιτορπιλικού ΚΕΡΑΥΝΟΣ κατά τα έτη 1913–1914, με τον βαθμό του Πλωτάρχη. Με το πλοίο αυτό, στα τέλη Μαρτίου του 1913, περιπόλησε επί μερικές ημέρες στην περιοχή του Κόλπου της Σμύρνης, για την αντιμετώπιση ενδεχόμενης αποβατικής ενέργειας στη Λέσβο από τις απέναντι τουρκικές ακτές. Παράλληλα, βομβάρδισε τουρκικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις στη Σκάλα Βρυούλων, στις αρχαίες Κλαζομενές, καθώς και άλλες θέσεις.

Για τις τολμηρές και δραστήριες ενέργειές του, του εκφράστηκε η ευαρέσκεια του Αρχηγού του Στόλου του Αιγαίου, Ναυάρχου Παύλου Κουντουριώτη. Επίσης, με το ίδιο πλοίο, μετείχε στον αποκλεισμό του τουρκικού καταδρομικού ΧΑΜΙΔΙΕ στην Ερυθρά Θάλασσα κατά το διάστημα Απριλίου–Μαΐου 1913. Ακολούθως, διατέλεσε Κυβερνήτης του ελαφρού καταδρομικού ΕΛΛΗ το 1914, με τον βαθμό του Αντιπλοιάρχου, Υποδιοικητής της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων κατά τα έτη 1914–1915, επίσης με τον βαθμό του Αντιπλοιάρχου, και Κυβερνήτης του αντιτορπιλικού ΛΕΩΝ κατά τα έτη 1915–1917, με τους βαθμούς του Αντιπλοιάρχου και του Πλοιάρχου.

Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου διατέλεσε Κυβερνήτης του θωρηκτού ΥΔΡΑ κατά τα έτη 1917–1919, με τον βαθμό του Πλοιάρχου, και παράλληλα Αρχηγός της Ελληνικής Βάσης Θεσσαλονίκης. Κατά τη Μικρασιατική Εκστρατεία, με τον βαθμό του Πλοιάρχου, διατέλεσε Διοικητής της Άμυνας Νήσων Αρχιπελάγους το 1919, Διευθυντής της Υποβρύχιας Άμυνας το 1920, Διευθυντής της Διοικητικής Υπηρεσίας του Υπουργείου των Ναυτικών το 1920, Κυβερνήτης του θωρακισμένου καταδρομικού ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΒΕΡΩΦ το 1920 και Κυβερνήτης του αντιτορπιλικού ΛΕΩΝ το 1921. Παράλληλα, διετέλεσε Διοικητής της Ομάδας Ανιχνευτικών.

Ανέλαβε καθήκοντα Αρχηγού του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού κατά τα έτη 1921–1922, με τους βαθμούς του Πλοιάρχου και του Υποναυάρχου, και εκ νέου κατά τα έτη 1927–1928, με τον βαθμό του Υποναυάρχου. Το 1927, στο πλαίσιο της εκκαθάρισης της επετηρίδας, η οποία είχε διογκωθεί υπέρμετρα λόγω των επανειλημμένων αποκαταστάσεων, συμμετείχε, με τον βαθμό του Υποναυάρχου, ως μέλος του αρμόδιου Ναυτικού Συμβουλίου.

Υπήρξε μέλος της Επιτροπής Σύνταξης της Μεγάλης Στρατιωτικής και Ναυτικής Εγκυκλοπαίδειας, στον δεύτερο τόμο της οποίας, που εκδόθηκε το 1928, αναφέρεται η συμμετοχή του.

Απεβίωσε το 1945.