Γεννήθηκε στη Φυλή Ασπροπύργου στις 25 Δεκεμβρίου 1899. Εισήλθε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων στις 27 Νοεμβρίου 1914 και αποφοίτησε στις 19 Μαρτίου 1918 ως μάχιμος Σημαιοφόρος. Προήχθη σε Ανθυποπλοίαρχο στις 26 Φεβρουαρίου 1920, σε Υποπλοίαρχο στις 29 Μαρτίου 1923, σε Πλωτάρχη στις 27 Οκτωβρίου 1931, σε Αντιπλοίαρχο στις 16 Νοεμβρίου 1935, σε Πλοίαρχο την 1η Μαΐου 1942 και σε Υποναύαρχο στις 12 Σεπτεμβρίου 1949. Αποστρατεύθηκε την 1η Οκτωβρίου 1952 ως Αντιναύαρχος ε.α. Λίγο αργότερα, η αποστρατεία του ακυρώθηκε και στις 27 Φεβρουαρίου 1953 αποστρατεύθηκε εκ νέου ως Αντιναύαρχος ε.α. Φοίτησε στη Σχολή Πυροβολικού το 1924 και στη Ναυτική Σχολή Πολέμου κατά τα έτη 1938–1939. Έλαβε Πτυχίο Εξειδίκευσης Πυροβολικού και Επιτελούς. Υπηρέτησε σε πλοία επιφανείας, καθώς και σε επιτελικές και διοικητικές θέσεις.

Έλαβε μέρος στις ναυτικές επιχειρήσεις στη Μεσημβρινή Ρωσία επί του θωρηκτού ΛΗΜΝΟΣ, καθώς και στις επιχειρήσεις της Μικρασιατικής Εκστρατείας επί των αντιτορπιλικών ΒΕΛΟΣ και ΑΣΠΙΣ και του τορπιλοβόλου ΑΛΚΥΟΝΗ. Στη συνέχεια, με τον βαθμό του Υποπλοιάρχου, διατέλεσε Κυβερνήτης του αντιτορπιλικού ΒΕΛΟΣ το 1923 και του τορπιλοβόλου ΠΕΡΓΑΜΟΣ κατά τα έτη 1925–1926.

Το 1929, με τον βαθμό του Υποπλοιάρχου, υπήρξε πρόεδρος της επιτροπής εκσυγχρονισμού του συστήματος διεύθυνσης βολής πυροβολικού του θωρηκτού ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΒΕΡΩΦ. Το 1930, επίσης με τον βαθμό του Υποπλοιάρχου, είχε τον συντονισμό της ανάπτυξης του θεσμού της Φ.Α.Ψ. (Φυσική Αγωγή και Ψυχαγωγία) στο Ναυτικό. Με τον ίδιο βαθμό, συμμετείχε στην «Απεργία του Ναυτικού» τον Ιούνιο του 1924. Με τον βαθμό του Πλωτάρχη υπηρέτησε ως Αρχιεπιστολέας του Διοικητή Αντιτορπιλικών κατά τα έτη 1933–1934 και του Αρχηγού του Ελαφρού Στόλου το 1935, καθώς και ως Κυβερνήτης του ελαφρού καταδρομικού ΕΛΛΗ το ίδιο έτος.

Με τον βαθμό του Αντιπλοιάρχου υπηρέτησε ως Αρχιεπιστολέας του Ανώτερου Διοικητή Υποβρύχιας Άμυνας κατά τα έτη 1935–1938. Διατέλεσε εκ νέου Κυβερνήτης του ελαφρού καταδρομικού ΕΛΛΗ κατά τα έτη 1936–1938, καθώς και Κυβερνήτης των αντιτορπιλικών ΣΠΕΤΣΑΙ το 1938, ΨΑΡΑ το 1938 και κατά τα έτη 1939–1941, ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΟΛΓΑ το 1939 και ΠΑΝΘΗΡ το ίδιο έτος. Κατά τον Ελληνοϊταλικό και τον Ελληνογερμανικό Πόλεμο, συνεχίζοντας να ασκεί τα καθήκοντα του Κυβερνήτη του αντιτορπιλικού ΨΑΡΑ, έλαβε μέρος στις επιχειρήσεις της περιόδου, περιλαμβανομένων και των τριών επιδρομικών ενεργειών στο Στενό του Οτράντο, τον Νοέμβριο και τον Δεκέμβριο του 1940 και τον Ιανουάριο του 1941. Υπάρχουν, επίσης, ενδείξεις ότι στις 11 Μαρτίου 1941 το πλοίο του, ενώ συνόδευε νηοπομπή, βύθισε ιταλικό υποβρύχιο ή του προκάλεσε σοβαρές ζημιές και, ενδεχομένως, ότι έπληξε και άλλο υποβρύχιο στις 20 Απριλίου 1941.

Στις 20 Απριλίου 1941 το αντιτορπιλικό ΨΑΡΑ βυθίστηκε από σφοδρή γερμανική αεροπορική επίθεση, μαχόμενο ηρωικά μέχρι την τελευταία στιγμή. Στα τέλη Απριλίου, λίγες ημέρες πριν από την είσοδο των Γερμανών στην Αθήνα, ακολούθησε τον Στόλο κατά την αποδημία του στη Μέση Ανατολή, επιβαίνοντας στο αντιτορπιλικό ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΟΛΓΑ.

Κατά τη διάρκεια της αποδημίας του Στόλου στη Μέση Ανατολή διατέλεσε, με τον βαθμό του Αντιπλοιάρχου, Διευθυντής του ΙΙ Γραφείου Καΐρου κατά τα έτη 1941–1942 και Διοικητής Υποβρυχίων το 1942. Με τον βαθμό του Πλοιάρχου υπηρέτησε ως Σύνδεσμος του Πολεμικού Ναυτικού στη Βεγγάζη το 1943 και ως Κυβερνήτης του θωρακισμένου καταδρομικού ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΒΕΡΩΦ το 1944. Μετά την απελευθέρωση της χώρας διατέλεσε, με τον βαθμό του Πλοιάρχου, Ναυτικός Διοικητής Πειραιά το 1944, Διευθυντής ΓΕΝ/Γ κατά τα έτη 1944–1945 και Ναυτικός Ακόλουθος στη Ρώμη και στο Παρίσι κατά τα έτη 1945–1947. Από το 1947 έως το 1950 υπηρέτησε ως Αρχηγός Στόλου, με τους βαθμούς του Πλοιάρχου και του Υποναυάρχου. Με τον βαθμό του Υποναυάρχου διατέλεσε Β΄ Υπαρχηγός του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας κατά τα έτη 1950–1951, καθώς και Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού και Γενικός Επιθεωρητής Ναυτικού κατά τα έτη 1951–1952.

Έχει τιμηθεί ως ακολούθως:

Στις 25 Φεβρουαρίου 1922 τιμήθηκε με το Χρυσούν Αριστείον Ανδρείας, επειδή: «ἀναμφισβητήτως διεκρίθη ἐπ’ ἀνδραγαθίᾳ καὶ στρατιωτικῇ ἀξίᾳ ἐν πολέμῳ».

Στις 18 Μαρτίου 1941 με τον Πολεμικό Σταυρό Α΄ Τάξεως, επειδή: «Στὶς 11 Μαρτίου 1941 κυβερνῶν τὸ ἀντιτορπιλλικὸν ΨΑΡΑ, ἐξετέλεσε διακεκριμένην πρᾶξιν ἐπὶ τοῦ πεδίου τῆς μάχης, ἤτοι ἐβύθισεν ἐχθρικὸν ὑποβρύχιον ἀποπειραθὲν νὰ προσβάλῃ νηοπομπὴν προστατευομένην ὑπὸ τοῦ ἀντιτορπιλλικοῦ τούτου».

Στις 7 Μαΐου 1942 με τον Πολεμικό Σταυρό Α΄ Τάξεως για «τὴν λαμπρὰν διαγωγήν, ἀνταξίαν τῶν παραδόσεων τοῦ Ναυτικοῦ, ἣν ἐτήρησεν ἐπὶ τοῦ ἀντιτορπιλλικοῦ ΨΑΡΑ, ὅταν τοῦτο ἐβυθίσθη ἐξ ἀεροπορικῆς ἐπιθέσεως ἔξωθι τῶν Μεγάρων τὴν 20.04.1941».

Στις 7 Μαΐου 1942 με τον Πολεμικό Σταυρό Α΄ Τάξεως, επειδή: «Κυβερνήτης τοῦ βυθισθέντος ἀντιτορπιλλικοῦ ΨΑΡΑ, διὰ τῆς λαμπρᾶς ἐπιβολῆς ἣν ἀσκεῖ τὸ παράδειγμα τοῦ ἡγήτορος, κατῆλθεν εἰς Μέσην Ἀνατολὴν μετὰ τῶν διασωθέντων ἀξιωματικῶν καὶ τοῦ πληρώματος τοῦ πλοίου του πρὸς συνέχισιν τοῦ ἀγῶνος».

Συνέγραψε τα ακόλουθα πονήματα:

• Ἡ Διεύθυνσις Βολῆς (1936).
• Πορτραῖτα Ἱστορικῶν Ναυάρχων (1938).
• Ἀποβατικαὶ καὶ Συνδεδυασμέναι Ἐπιχειρήσεις (1949).
• Στρατηγική (1951), έργο που τιμήθηκε με βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών.
• Αἱ Πολεμικαί, Πολιτικαί, καὶ Διπλωματικαὶ Ἀναμνήσεις τῆς δεκαετίας 1940–1950 (1955).
• Ἡ Ῥωσία ὡς Ναυτικὴ Δύναμις (1860–1960 μ.Χ.) (1961).
• Ἡ Ναυτικὴ Ἡγεμονία τῶν Μυκηνῶν (1966).
• Ναυτικὴ Ἐποποιία τοῦ 1821 (1971).
• Ὁ Ἐπιστημονικὸς Πόλεμος (1971).

Απεβίωσε στην Αθήνα στις 10 Οκτωβρίου 1984.