Γεννήθηκε την 1η Ιανουαρίου 1886 στην Αθήνα. Εισήλθε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων στις 4 Νοεμβρίου 1902 και αποφοίτησε στις 8 Ιουλίου 1906 ως μάχιμος Σημαιοφόρος. Προήχθη σε Ανθυποπλοίαρχο στις 7 Ιουλίου 1910, σε Υποπλοίαρχο στις 2 Ιουνίου 1913 και σε Υποπλοίαρχο Α΄ Τάξης στις 3 Νοεμβρίου 1914, αναδρομικά από τις 17 Οκτωβρίου 1914.

Στις 20 Νοεμβρίου 1917, μετά την επικράτηση του Ελευθερίου Βενιζέλου τον Ιούνιο του 1917, αποτάχθηκε. Μετά τη Μεταπολίτευση του Νοεμβρίου του 1920 επαναφέρθηκε στη μόνιμη υπηρεσία ως μηδέποτε απομακρυνθείς. Ακολούθως, προήχθη σε Πλωτάρχη στις 2 Δεκεμβρίου 1920, αναδρομικά από τις 25 Ιουνίου 1920, και αυθημερόν σε Αντιπλοίαρχο, επίσης αναδρομικά από τις 25 Ιουνίου 1920. Τον Σεπτέμβριο του 1922, ενώ υπηρετούσε ως Κυβερνήτης του αντιτορπιλικού ΘΥΕΛΛΑ, τέθηκε υπό κράτηση, επειδή αρνήθηκε να προσχωρήσει στην Επανάσταση. Στις 8 Δεκεμβρίου 1922 αποστρατεύθηκε, κατόπιν αιτήσεώς του, ως Πλοίαρχος.

Στις 24 Ιουλίου 1925, μετά το Κίνημα Πάγκαλου του Ιουνίου του 1925, επανήλθε στη μόνιμη υπηρεσία με τον βαθμό του Αντιπλοιάρχου, ως μηδέποτε αποστρατευθείς. Την 1η Φεβρουαρίου 1933 προήχθη σε Πλοίαρχο και στις 26 Φεβρουαρίου 1937 σε Υποναύαρχο. Αποστρατεύθηκε στις 13 Φεβρουαρίου 1945 ως Αντιναύαρχος.

Στις 12 Μαΐου 1946 ανακλήθηκε στην ενέργεια ως Υποναύαρχος. Στις 30 Αυγούστου 1946 προήχθη σε Αντιναύαρχο, αναδρομικά από τις 25 Φεβρουαρίου 1945, θεωρήθηκε ότι είχε αποστρατευθεί στις 26 Φεβρουαρίου 1945 και, συγχρόνως, ανακλήθηκε στην ενέργεια ως Αντιναύαρχος. Στις 10 Μαΐου 1947 επαναφέρθηκε στην εφεδρεία ως Αντιναύαρχος ε.α. Το 1947 ονομάστηκε Επίτιμος Υπασπιστής του Βασιλιά Παύλου και το 1963 του απονεμήθηκε ο τίτλος του Επίτιμου Αρχηγού Στόλου. Μετεκπαιδεύθηκε στο εξωτερικό κατά τα έτη 1908–1909 και φοίτησε στη Ναυτική Σχολή Πολέμου κατά τα έτη 1929–1930.

Υπηρέτησε σε πλοία επιφανείας και υποβρύχια, καθώς και σε επιτελικές και διοικητικές θέσεις. Κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους υπηρέτησε στο αντιτορπιλικό ΝΑΥΚΡΑΤΟΥΣΑ και έλαβε μέρος στις πολεμικές επιχειρήσεις, περιλαμβανομένων της απελευθέρωσης της Τενέδου, στις 24 Οκτωβρίου 1912, και της Ναυμαχίας της Λήμνου, στις 5 Ιανουαρίου 1913. Στη συνέχεια, διατέλεσε, ως Υποπλοίαρχος, Κυβερνήτης του αντιτορπιλικού ΝΑΥΚΡΑΤΟΥΣΑ το 1913 και των τορπιλοβόλων ΔΑΦΝΗ το 1914 και ΔΩΡΙΣ κατά τα έτη 1914–1915, ως Υποπλοίαρχος και Υποπλοίαρχος Α΄ Τάξης.

Έλαβε μέρος στις ναυτικές επιχειρήσεις της Μικρασιατικής Εκστρατείας ως Κυβερνήτης των αντιτορπιλικών ΝΙΚΗ, κατά τα έτη 1920–1922, ως Υποπλοίαρχος Α΄ Τάξης, Πλωτάρχης και Αντιπλοίαρχος, και ΘΥΕΛΛΑ, το 1922, ως Αντιπλοίαρχος. Ακολούθως, υπηρέτησε ως Κυβερνήτης του πλωτού συνεργείου ΗΦΑΙΣΤΟΣ, κατά τα έτη 1928–1929, ως Αντιπλοίαρχος, και του θωρακισμένου καταδρομικού ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΒΕΡΩΦ, κατά τα έτη 1932–1933, ως Αντιπλοίαρχος και Πλοίαρχος.

Διατέλεσε Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού κατά τα έτη 1933–1934 και 1936–1937, ως Πλοίαρχος, Ανώτερος Διοικητής Υποβρυχίων κατά τα έτη 1936–1937, ως Πλοίαρχος και Υποναύαρχος, Αρχηγός Ναυστάθμου το 1937 και κατά τα έτη 1938–1939, ως Υποναύαρχος, εκ νέου Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού το 1938, ως Υποναύαρχος και Αρχηγός Στόλου κατά τα έτη 1939–1941, ως Υποναύαρχος.

Ως Αρχηγός Στόλου έλαβε μέρος στον Ελληνοϊταλικό και τον Ελληνογερμανικό Πόλεμο και ηγήθηκε των τριών επιδρομών του Στολίσκου Αντιτορπιλικών στο Στενό του Οτράντο, τον Νοέμβριο και τον Δεκέμβριο του 1940 καθώς και τον Ιανουάριο του 1941. Στα τέλη Απριλίου του 1941, λίγο πριν από την είσοδο των Γερμανών στην Αθήνα, κατά την αποδημία του Στόλου στη Μέση Ανατολή, τον οδήγησε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, επιβαίνοντας στο αντιτορπιλικό ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΟΛΓΑ. Στη Μέση Ανατολή, ως Υποναύαρχος, συνέχισε να ασκεί τα καθήκοντα του Αρχηγού Στόλου κατά τα έτη 1941–1942. Χρημάτισε, επίσης, Υφυπουργός των Ναυτικών κατά τα έτη 1942–1943, στην κυβέρνηση του Εμμανουήλ Τσουδερού, και στη συνέχεια Ναυτικός Ακόλουθος στο Λονδίνο το 1946.

Στις 2 Μαρτίου 1928 του εκφράστηκε η ευαρέσκεια του Υπουργού των Ναυτικών για: «Τὸ ζωηρὸν ἐνδιαφέρον του πρὸς μόρφωσιν τῶν μηχανικῶν ἀξιωματικῶν τοῦ προσεχοῦς μέλλοντος».

Τιμήθηκε ως ακολούθως:

Στις 25 Φεβρουαρίου 1922 με το Χρυσούν Αριστείον Ανδρείας, επειδή: «Ἀναμφισβητήτως διεκρίθη ἐπ’ ἀνδραγαθίᾳ καὶ στρατιωτικῇ ἀξίᾳ ἐν πολέμῳ».

Στις 27 Οκτωβρίου 1941 με τον Πολεμικό Σταυρό Β΄ Τάξης, ως Αρχηγός του Στόλου.

Στις 14 Σεπτεμβρίου 1944 με τον Πολεμικό Σταυρό Β΄Τάξης, επειδή: « ‘Ως Ἀρχηγὸς τοῦ Στόλου […] κατὰ τὴν στιγμὴν τῆς καταρρεύσεως τῆς Πατρίδος, ὑπερνικήσας πάσας τὰς παρουσιασθείσας πολεμικὰς δυσχερείας καὶ ἀποκρούσας τὰς ἐχθρικὰς προσβολάς, ἐπέτυχεν, ἐν τέλει, νὰ ὁδηγήσῃ εἰς Ἀλεξάνδρειαν, πρὸς συνέχισιν τοῦ ἀγῶνος, ἅπαντα τὰ ὑπὸ τὰς διαταγάς του τελοῦντα πλοῖα, ἅτινα κατώρθωσαν νὰ μείνουν ἀνέπαφα ἀπὸ τοὺς συνεχεῖς ἀεροπορικοὺς βομβαρδισμούς, ἐπιδείξας ἐξαίρετον διοικητικὴν ἱκανότητα, ψυχραιμίαν καὶ ἀφοσίωσιν πρὸς τὸ καθῆκον».

Στις 31 Αυγούστου 1946 με τον Πολεμικό Σταυρό Α΄Τάξης, επειδή: «Διατελέσας Ἀρχηγὸς τοῦ Στόλου κατὰ τὴν πολεμικὴν περίοδον 1940–1941, ὡδήγησεν αὐτοπροσώπως τοῦτον εἰς ἀλλεπαλλήλους νίκας, καταφέρας καίρια κατὰ τοῦ ἐχθροῦ πλήγματα, ἐπιτυχὼν ὅπως οὐδεμία ἀπώλεια ἑλληνικοῦ ἢ συμμαχικοῦ πλοίου λάβῃ χώραν εἰς τὰς παρ’ αὐτοῦ γενομένας ἐπιχειρήσεις καὶ συνοδείας».

Στις 31 Αυγούστου 1946 με το Μετάλλιο Εξαιρέτων Πράξεων, επειδή: «Κατελθὼν μετὰ τοῦ Στόλου, ὡς Ἀρχηγὸς τούτου, ἐν Μέσῃ Ἀνατολῇ, τὸν ἀναδιωργάνωσεν ἐν βραχυτάτῳ χρονικῷ διαστήματι καὶ τὸν κατέστησε πολυτιμότατον συντελεστὴν τῆς συμμαχικῆς νίκης».

Την 1η Ιουλίου 1947 με τον Ταξιάρχη του Αριστείου Ανδρείας, επειδή: «‘Ως Ἀρχηγὸς Στόλου κατὰ τὴν περίοδον τοῦ πολέμου ἐν Ἑλλάδι (1940–1941), ὡδήγησεν αὐτὸν αὐτοπροσώπως κατὰ τὰς ὑπ’ αὐτοῦ διεξαχθείσας ἐπιχειρήσεις καὶ συνοδείας, κατὰ τὰς ἡμέρας δὲ τῆς καταρρεύσεως ὑπερνίκησεν ἁπάσας τὰς παρουσιασθείσας δυσχερείας, ἀπέκρουσε τὰς ἐχθρικὰς προσβολὰς καὶ ἐπέτυχε τὰ ὑπὸ τὰς διαταγάς του πλοῖα, ἅτινα παρέμεναν ἀνέπαφα ἀπὸ τὰς διαρκεῖς ἀεροπορικὰς ἐπιθέσεις, νὰ ὁδηγήσῃ εἰς Μέσην Ἀνατολήν, ἔνθα ἀναδιωργάνωσε ταχέως αὐτὰ πρὸς συνέχισιν τοῦ ἀγῶνος, ἐπιδείξας πάντοτε ἐξαίρετον ἱκανότητα, ὑπέροχον ἠθικόν, θάρρος, ψυχραιμίαν καὶ ἀνωτέραν ἀντίληψιν καθήκοντος».

Έγραψε το έργο: Ο Ναυτικός Πόλεμος του 1940 όπως τον Έζησα (1950).

Απεβίωσε στην Αθήνα στις 10 Απριλίου 1965.